Passion Of The K.I.M.

One Of These Mornings...

2012-03-07T00:29:00.000+01:00

,,...One of these mornings
Won't be very long
You will look for me
I'll be gone..."

Po poranku, kiedy mnie zabrakło- nadchodzi ten upragniony wieczór, który zmierzchem okrywa stalówkę i tuszem obejmując skrawek ostatniego pisanego słowa- które ginie wraz z zamknięciem ust.

Paradoksalnie oczekując tej nocy, poznając na nowo swoje odbicie- tym razem w innym wcieleniu.

Dam sobie jeszcze jedną szanse, porzucając w zaufaniu miecz obusieczny, który odziałem- okazał się zgubny, ofiarowując sobie samemu policzka.

,,Daddy..." part 1, akwatinta, podejście 4- ostateczne

2012-03-06T13:41:00.001+01:00

,,Daddy..."

part 1

akwatinta

(lawowanie)

sucha igła

100x70

podejście czwarte, (póki co) ostatnie

Pierwsza odsłona tryptyku w technice trawionej, który wraz z tuszakami i rysunkami w węglu, stworzy całościowy cykl ,,Daddy's...".

W poprzedniej odsłonie pisałem o etapie powstawania, oraz o fakcie, że połączyłem technikę trawioną z suchą... karygodne połączenie, a efekt niestety nie jest zadowalający- człowiek uczy się na błędach i przy kolejnych częściach tryptyku, igła zostanie oczywiscie odrzucona (sic) na rzecz chwiejaka i gładzika (mezzotinty).

Gładzikiem wyciągnąłem światło, oraz rozjaśniłem płód- mimo wszystko wyszło jak wyszło.

Już dawno nie spaprałem (jak wszystko ostatnimi czasy) tak swojej ,,wizji"- mimo, że zamknięcie się w kwaszarni i znęcanie się nad blachą pozwoliło na upust emocji.

Pytania dlaczego taki cykl i dlaczego tak osobisty?

Dlaczego tak niepokojący?

Czuły a jednocześnie smutny?

Wstępnie wyraziłem czynniki wpływające, na poszukiwanie ciągłych odpowiedzi, które chrabąszcze mają mi ukazać w niedalekiej przyszłości- spokoju i czasu.

Lewrance siedząca cichutko obok mnie w pracowni zapytała:

,,Co On tam trzyma?

kotka?"

reakcja była jednoznaczna ;]

Na zakończenie pogląd na wszystkie 4 etapy powstania pracy.

btw

I need to get my life together...

,,This Only One Sin..."

2012-03-05T11:14:00.000+01:00

,,This Only One Sin..."

tusz na kartonie

100x70

jedna z kilku ilustracji do tomiku wierszy Joli

(klik)

o czym napisze innym razem

dziś przedpremierowo z okazji pięknego dnia :)

,,Ten Jeden Tylko Grzech..."

magiczna moja rozpusto

zaczaruj tego przechodnia

ślepa miłość nie zna drogi
on bez problemu odnajdzie

pod nogi stokrotek płatki

czy kocha nie kocha kocha

wyliczam te dni rozstania

nie pragnę już nocy i snów

chcę tylko by dzień słońcem lśnił

by promień oślepił rynsztok

bez cienia nago w lustro wejść

we dwoje zatrzasnąć piekło

do bólu smakować rozkosz
szaleć bez granic bez reguł
i upijając rozsądek

aż do dna sięgać po winie

ognia pożądaniem spłonie

Jolanta Steppun

Przed wyjściem chciałem zostawić tylko krótką notkę, którą (być może) uzupełnię wieczorem- czas mnie goni, mimo wszystko musiałem to napisać...

hds(iku)

Freak'u

wszystkiego najlepszego z okazji 18tych urodzinek... Dziaduszku :*
(oraz drugiego roku prowadzenia blogowego poletku)

powiedziałbym, że

,,Lubię Cię troszkę..."

by usłyszeć Twoje

,,eh... i to mnie martwi..."

Ten dzień jest dla mnie podwójnie wyjątkowy :)

o czym też wkrótce

,,Change The Rules..."

2012-03-04T02:14:00.000+01:00

,,Change The Rules..."

tusz na kartonie

100x70

Trójkąt jest trójkątem- perspektywa zdjęcia (jak zwykle) rozciągnęła troszkę obraz.

Szkic wstępny przed ołówkiem
kontynuacja ,,Rapture In The Morning" (klik) & ,,Unavaible Inspiration" (klik)

,, [...] Przychodzi czasem taki moment, kiedy trzeba opowiedzieć się za podjęciem jednej decyzji, która wbrew logice nie musiała wcale zapaść... Przeszłość wlecze się za teraźniejszością, nie mogąc pozwolić na dalszy krok w przyszłość... Trzeba zadać sobie pytanie czy dalsza droga- brnięcie dalej, nie przysporzy więcej szkody niż pożytku. Czy nadzieje złudne przyniosą same rozwiązanie, bez budowania stabilnego podłoża, któro zostało zbudowane na piasku grząskim.

Piasku, który coraz bardziej czujesz miedzy swoimi palcami u stop.

Im dalej w piasek, tym więcej kamieni- a stopy bose...

Pojawia się cień nadziei, iskierka, jednak jak prędko zostaje na nowo rozpalona, tak zimny powiew przeszłości gasi ją jednym mokrym oddechem- mimo, że wierzysz- to rzeczywistość jest brutalna.

Dwa byty w jednym minąć się muszą- tutaj, teraz, zaraz...

Zmiany owiane są strachem, ale jeśli bagaż doświadczenia w końcu wylewa na Ciebie kubeł zimnej wody- otwierasz szeroko oczy, to decyzje są mniej bolesne- mimo, że na chwilę upadasz i nie wiesz czego się złapać, by się podnieść...

Leżysz...

Czekasz...

Marazm...

Czas znów ucieka nie ubłagalnie, wcale nie pomagając...

Pragniesz chwycić się brzytwy, nie dlatego, że toniesz, ale dlatego, że chcesz zatonąć...

Już więcej nie pragnąc wypłynąć na powierzchnię...

Wstajesz, otrząsasz się i mimo bolesnych zmian i ran, widzisz, że horyzont tej piaszczystej drogi jest rozległy za kilkoma zakrętami dalej, gdzie czeka ktoś... Czekał, czeka i czekać będzie...

Widzisz jak wyciąga do Ciebie tą dłoń, która nie jest ostra jak miecz obusieczny... Podkurczasz mimowolnie mackę, zastanawiając się, czy znowu nie jest to złudne brnięcie w utopie, czy po raz kolejny jest to rozwiązywanie problemów przez kogoś innego, który bierze Cię na swoje barki...

Zaufaj...

,,Gdzie Twoja odpowiedzialność, odwaga i samodzielność?" pytasz...

,,Radziłeś sobie sam przez całe życie- bez matki, bez ojca, ciągle zmieniając miejsce zamieszkania,środowisko i ,,...przyjaciół... Jesteś skazany sam na siebie, a twoje porażki są Twoimi porażkami- nie bądź więcej balastem"

Okłamujesz się.

Boisz się prawdy o sobie, boisz się prawdy przed samym sobą, przyznając się do popełnianych błędów i nie radzenia sobie z rzeczywistością- ciągnąc za nimi błędy rodziców... Kiedy przeszłość znowu widzisz przed lustrem, pięścią uderzasz w swoje odbicie, widząc jak skrzywiony obraz został, przez lokowanie uczuć w miejsca gdzie nie są one warte.

Nie prosisz o pomoc, jednak jest to jedyna rzecz jakiej teraz pragniesz- tu i teraz.

Samotnie dotykasz tego niepewnego gruntu, a chcesz by to ktoś Ciebie teraz dotknął, przytulił, był- kiedy tylko słyszysz Jego głos w mroku znikający...

Bezsilność i jednoczesna walka- Wojownik & Lew- walczysz z wizerunkiem, który przez innych zdeptany został- narzucony został- wykształcony został (przez system obronny)...

Jedno słowo potrafi czasem dodać skrzydła, innym razem zabija kolejne marzenia...

Gdzie w tym jesteś?

W która stronę pójdziesz?

Najpierw musisz zmienić zasady dotychczasowej gry, która już nie może być grą...

Nie może być grą, udawaniem...

Musi być prawdą w całej swej odpowiedzialności. [...]"

(...wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe,
słowo pisane jest wynikiem powstałego szkicu)

ekkkhhhhhhhhhmmm

Jakoś tak mnie naszło przy niedzielnym świcie na ,,nocny raport".
Postaram się w przyszłości więcej nie popełniać takich ślinotoków...

,,Daddy..." part 1, akwartinta- podejście 2 & 3

2012-03-03T11:05:00.006+01:00

,,Daddy..."

part 1

akwatinta

lawowanie kwasem azotowym- lekkim

(podejście drugie)

100x70

Kolejna odsłona pracy nad tryptykiem w technice trawionej.

Twarz oraz dłoń trzymająca płód za główkę, zaczęła nabierać realistycznego wymiaru, dzięki lekkiego kwasu azotowego. Dłoń trzymająca je od spodu machnięta została kwasem stężonym (mocnym)- co osobiście zaczęło mnie jarać.

Dzięki zniszczonej blachy, samoistnie (i w sumie przypadkowo) tło zaczęło samo się bronic- a krechy zachodzące na twarz i ciało zaczęły nadawać charakteru i agresywności.

Połączenie realizmu z konstruktywnym tłem zawsze krążyło w chrabąszczach- po raz pierwszy zostało świadomie użyte w ,,Cypisie Śpiącym" (klik), gdzie okno, fotel i półka zostały zamknięte w płaskich przestrzeniach i konturze- później jakoś zostało odrzucone na ciemne, jednolite tło w geometrycznym kształcie- stając się symbolem, dopowiadającym historię (trójkąt lub koło)

,,Ofelion" (klik) popchał i otworzył coś nowego...

Mała główka i ciało- reszta jest zupełna abstrakcją, a przypadek sam zaczął się bronić.

Osobiście przełamał strach, przed niekontrolowaniem swoich poczynań, dając więcej wyzwolenia i swobody (niż żmudnej, dziobanej pracy)- a jednocześnie jeszcze bardziej uwolnić emocje.

,,Daddy..."

part 1

akwatinta

lawowanie stężonym kwasem azotowym- mocnym

(podejście trzecie)

100x70

W kolejnym podejściu przesadziłem z kwasem, ciało stało się rozmyte i dostało nadmiernego kontrastu- fakt, jest bardziej agresywny, ale zaczął tracić świeżość- nabrał ciężkości, a nie to było celem... Poszedłem za ciosem dłoni podtrzymującej płód- użyłem gładzika do wyciągnięcia światła i żył- ponieważ jej mięsistość inspirowała mnie twórczością kolegi z pracowni- Kamila Kukli (wejście na portfolio- znakomity jest- a sam osobiście Krakusów zapraszam na Jego obecną i czynną wystawę ,,Figury").

Przy tej odbitce pracowałem w kwaszarni zupełnie wyobraźnią, bez użycia wcześniejszego materiału, który zawsze leżał obok.

Mimo małego wypadku w kwaszarni, nie zaprzestałem ,,nadużywania" kwasu, co w tym wypadku zadziałało na moją niekorzyść (a raczej na niekorzyść matrycy i samej ryciny).

Mimo, że efektem końcowym miał być luźny, komiksowo- agresywny cykl.

Ale człowiek uczy sie na błędach- w ostatniej odbitce poleciałem jeszcze dalej i jeszcze bardziej spierdoliłem sprawę, dodając do techniki trawionej, technikę suchą-

karygodne zachowanie- ale o tym jutro.

Ostatnie tygodnie- emocje + praca, nie współgrają ze sobą...

Odbija się to czkawką w chrabąszczach.

Nie powiedziałem swojego ostatniego słowa, ale fakt jest faktem:

KIMON!

POJEBAŁEŚ SPRAWĘ...

JESTEŚ KONIEM!

idę tłuc talerze ;>

Pszczoły w Ulu... Part 2

2012-03-02T18:54:00.002+01:00

Dziobania w blachach ciąg dalszy ;]
(Pudelek Kimuszki)

Nie jestem już szopem!

Stałem się Jastrzębiem w... gepardziej skórze ;P

(choć osobiście wole nieskazitelnego gołębia przebiegłego jak wąż- ale cóż)

Kurka stała się seksualnym mentorem- zamieniamy się mentalnością na jakiś czas- zabawna sprawa zobaczyć siebie w parodii drugiej osoby.

,,My, myself & sheet metal"- czyli wymiana Erasmusa- Italy ;)

oraz

pojawienie się Mistrza Pindzla ;)

(Kapro)

klik

lubię tak patrzeć...
patrzeć na uśmiechniętych, szczęśliwych i przepełnionych pasją ludzi :)

daje mi to swojego osobistego kopa

chwile w tym miejscu upływają nie ubłagalnie...

...no i czas spindalać do domu po kilku godzinach pracy ;)

muzycznie z racji hasającego szopa kilkanaście kilometrów za marcowniem, sam rzucając przy tym kawałku naczyniami po kuchni- odstresowuje jednak:

weekend zapowiada się z zacierką...

czas nadrobić zaległości...

Pszczoły w Ulu... Part 1

2012-03-01T23:49:00.001+01:00

Pszczoły w ulu...

czyli...

...muchy w smole ;>

(czyt. ,,młodzi" w farbie drukarskiej)

Po zimowym letargu...

...do roboty ;)

Ręce które trą...

Ręce które dziobią...

...i dziobią...

Mój przyszły tatuażysta- majówka coraz bliżej... ale o tym innym razem

(czas pożegnać cudaki zrobione struną od gitary i tuszem kreślarskim i posiąść nowe- hell yeah)

śmichy chichy & konwersacje...

i konwersacje...

Romea & Julia

oraz

...

BatK.I.M.

(zapowiedź kolejnego projektu buhaha)

odziany w kuchenną firankę ;>

C.D.N.

czas zacząć ujawniać etapy powstawania pierwszego ,,Tatina"...

p.s.

Wszelkie prawa autorskie zachowane- fotografowani świadomie odpowiadali-

,,tak, tak będziemy na blogu"

p.s.2

Kurka masz wpierdol za wczoraj i dziś :D

p.s.3
Raba Ty też...

Jednak Coś Więcej?

2012-03-01T00:37:00.001+01:00

,,Nic Więcej..."

auto-tryptyk

akryl na płótnie + faktura

3 x 50x70

2010

(klik)

,,Nic Więcej..."
akryl na płótnie + faktura
50x70

(klik)

Minęło półtora roku kiedy powstał cykl prac, w których po raz pierwszy zamknąłem swój stan emocjonalny... Pierwszy raz zrobiłem coś, co zgromadziło w sobie cały swój lęk, strach, słabość, małość, bezsilność wobec swoich skrajnych emocji, które stawały się poprzeczką do niemożności stanięcia przed prawdą...

Lustrem...

Odbiciem...

Pierwsze prace, które obnażyły to co głęboko skrywam dla oka pod słowem ,,has" & ,,pląs".

Ujawniły się ,,noce duszy", ujawniła się melancholijna i mroczna natura rozwydrzonego ,,dziecka".

Wraz z przybyciem obrazów powstały pierwsze nocne raporty (na łamy bloga), które po jakimś czasie zniknęły z poletka- a wiem, że dzięki nim przybyło mi wtedy wielu stałych czytelników.

To było konieczne.

,,Nic Więcej..."

part II
akryl na płótnie + faktura
50x70

(klik)

Nie lubiłem tego tryptyku- nigdy...

Nie tylko dlatego, że zbyt osobiście do niego podszedłem (i gdy na niego patrze przeszywa mnie strach), nie zważając na formę i proporcję, ale uważam, że jest po prostu... słaby technicznie.

Za namową Doro, wyciągnąłem go zza szafy i przez kilka dni powiesiłem na ścianie pracowni.

Nie dałem rady- zniknął znów za szafą, by wraz z kurzem nie wychodzić na światło dzienne...

Podczas egzaminów na ASP wyszedł po raz drugi na światło dzienne, po raz trzeci podczas wystawy w Artefakcie (relacja hds'a), i znów za szafę- będąc jeszcze owinięty brązową taśmą...

tak pozostało do dziś.

do dziś...

,,Nic Więcej..."

part III
akryl na płótnie + faktura
50x70

(klik)

Nieoczekiwanie (i pod moim wielkim zaskoczeniem) tryptyk znalazł swojego odbiorcę...

Jest mi niezmiernie miło, że ktoś zupełnie mnie nie znając, nie śledząc poczynań, patrząc naglę na to co robię, widzi w tym ,,coś więcej" (Nic Więcej?).

Przecież to tylko chrabąszcze...

To forma autoterapii, by nie zwariować i wyrzucać z siebie emocje...
Tym bardziej, że malarstwo (z całą świadomością tego słowa) może reprezentować ktoś tak uzdolniony w tej materii jak Kapro (przed którym zawsze będę zrzucał czapkę z głowy z wielkim szacunkiem).

Uderzyło mnie to totalnie, słysząc od zupełnie obcej sobie osoby (która zajmuje się historią sztuki oraz kolekcjonowaniem dzieł), takiej interpretacji prac, że staniecie w osłupieniu to mało.

Pierwszy raz (pierwszy raz!) zrozumiałem, że nie robię tego tylko dla siebie...

Kiedy pada słowo ,,dzieło", zastanawiam się czy to dotyczy tego co robię, szczypiąc się dwa razy...

To nie zamówienie sobie portretu... To nie zamówienie stylizowanego aktu...

to chęć posiadania tego co we mnie wylazło pod wpływem chwili, emocji- dość skrajnej...

Pakując obrazy popatrzyłem na nie po raz ostatni- jest we mnie niepewność i strach, a za razem czuje ulgę- jakbym stracił zalegający w sercu balast

(nie tylko z racji zwolnionego miejsca za szafą)

Mam nadzieje, że znajdzie swoje miejsce wśród ,,prawdziwych dzieł" artystów w Olsztyńskich progach.

Czy można wierzyć w przypadek, że dzieje się to akurat teraz?

czas do fryzjera...

Polepiony...

2012-02-29T11:38:00.001+01:00

Odpowiedzialność & Dorosłość...

Słowo przyprawiające o dreszcz na karku...

Więcej pracy, więcej samozaparcia, więcej determinacji, więcej świadomej konsekwencji swoich planów i działań.

Wszystkiego teraz więcej, więcej, więcej, jednocześnie mówiąc mniej, mniej, mniej.

Zatoczone koło i kolejny powrót do pracoholizmu, z łezką powracając do chwil, gdy w ciągu tygodnia robiło się kilkanaście rzeczy na raz, łapiąc sroki za ogon- udawało się- więc tym razem się uda (bo są uda dwa).

Czy z chaosu można wydobyć porządek?

Czy z nadmiaru pracy można odszukać odpowiedzi, nie gubiąc się i nie zatracając jednocześnie?

Można?

Tak.

(dlaczego? pytać- Anety, ja jestem za młody)

Dotychczasowy ,,kit" potrzebny do zaklejania rzeczywistości, czas wymienić na coś bardziej stabilnego i trwałego.

Zaklejania ran wymaga czasu, zaufania, oddania i spojrzenia... do lustra (który przestanie zmieniać obraz w swym krzywym zwierciadle).

Może klej szybkoschnący?

Ewentualnie do stalówek gotowych do pracy...

(oraz naprawienia naszyjnika Dorowego)

idzie wiosna...

,,Tyle sprzecznych zdań przeczących sobie nawzajem
Wypowiadam w tak krótkim czasie
Nie dowiesz się co myślę przyglądając się mej mimice ona nie zdradzi nic nie nie zdradzi nic
Jest mnie dwóch może trzech tylko ty możesz temu zaradzić
Poukładaj mnie kawałek po kawałeczku poukładaj mnie proszę
Bo taki podzielony na części jestem zupełnie do niczego poskładaj tak jak dziecko składa klocki lego
Jeden do drugiego drugi do trzeciego, a wtedy usiądę wygodnie w fotelu zakładając nogi na stół
I polepiony solidnie by nigdy nie było takiej siły która znów rozdzieli mnie na pół
Będę się czuł jak nowo narodzony jak z zarzutów oczyszczony sam z sobą pogodzony
Stanę przed Tobą o tak od dołu do góry przez Ciebie polepiony
Ja się nie zmienię więc poukładaj mnie a ja zapuszczę w tobie korzenie..."

(,,Polepiony", Fisz)

(klik)

P.S.

na blogu pojawiła się zatracona małpa, jako amulet chroniący przed złymi wibracjami z zewnątrz ;)

GepK.I.M.

2012-02-28T14:25:00.003+01:00

,,GepK.I.M."

czyli

przypowieść o tym jak Wojownik Kimon stał się Gepardem...

(zdjęcia z dedykacją- obiecałem)

,,...Każdy mniej więcej Kimona wizję ma ugruntowaną, więc tylko zwrócę Państwa uwagę, że właśnie obserwujemy przekształcanie się dziecięcej postaci naszego bohatera w dojrzałą postać Wojownika na Ścieżce Serca, który jest jednocześnie i lwem, i młodym myśliwym.

Kto zwycięży w tym pojedynku? Mam jakieś takie wrażenie, że będziemy mieli okazję obserwować zmaganie nie tylko na forum blogowym, ale na szerszych forach publicznych..."

(blog Anety)

Zastanawiam się, w jaki sposób Ona to robi?

Nie zadaje pytań...

Nie osądza...

Nie doradza...

Nie rzuca opiniami...

Nie karci...

Słucha...

Jest szczera...

Otwarta...

Kontynuuje naturalnie rozmowę, a problem, który wydaje się przerastający, spada do tak niskiej rangi, uświadamiając sobie i dostając odpowiedź (rozmawiając w między czasie o zupełnie czymś innym), że wszystko zaczyna się w wewnętrznym strachu przed samym sobą i emocjami (skomplikowanymi i poranionymi)- który ma tylko wielkie oczy...

Dostajesz kopa, a jednocześnie moralnego kaca, że po drodze do rozwiązania (i zaufania) musisz skrzywdzić (w mniejszy lub większy sposób) kilka najbliższych sobie ludzi, za nim zrozumiesz, że jest to takie... proste (!) a większość ,,problemów" samemu się dopowiada, patrząc tylko na swój nos- nie umiejąc zmienić toku myślenia i dania sobie (Jemu, Jej, Im) szansy...

Nie chce się bać...

Marzec to miesiąc ciężkiej pracy-

nie tylko przy chrabąszczach i naginaniu czasu, ale właśnie w tym pojedynku Wojownik v.s. Lew...

muzycznie- koniecznie
(dla Królowej Kiczu)
Dziś oryginał, z racji wczorajszej Playlisty M.I.A. (kiedyś jej wersja pojawiła się w ,,Pinku"):

o_O

buhaha

(btw- mój i Maszkowy szlagier- mam w swym folderze filmowym taniec Maszki do tej piosenki w ,,samej" arafacie- proszę zwrócić uwagę na choreografię- a ja co? stoję i... pacze)

,,Shame..." Painting...

2012-02-27T17:40:00.000+01:00

,,Shame..."

akryl + olej na płótnie

200x250

skala proporcji ciała 1:1

(powiedzmy, że udało mi się zrobić w miarę dobre zdjęcia- ale jeszcze nie jest to- dół się świeci. jak wyschnie powędruje w inne miejsce- bez światła po prawej stronie)

Zostało powiedziane już tak wiele na temat tego projektu, że dziś nie powiem nic- ino odeślę do linków:

,,Wstyd/Shame" by hds

(klik)

,,Wstydliwa recenzja czyli QW84" by hds

(klik)

,,Shame..." Drawing by K.I.M.

(klik)

,,Shame..." Odliczanie... 3... by K.I.M.

(klik)

,,Shame..." Odliczanie 2... by K.I.M.

(klik)

P.S.
Znajdź różnice ;)
Czyli gdzie K.I.M. jebnął się w proporcjach przypadkowo a gdzie... celowo ;P
a może to wina zdjęcia (i drgnięcia... ręki)?
o_O

,,Daddy..." part 1, akwatinta- podejście 1

2012-02-26T23:58:00.002+01:00

,,Daddy..."

part 1

akwatinta

(podejście pierwsze)

100x70

Pierwsza, robocza rycina nad tryptykiem ,,Daddy's..." w grafice warsztatowej.
(,,...Tacierzyństwo z fasolką..." cyt. prof O.)

O projekcie i założeniu można przeczytać w tryptyku szkicowym, który rozpoczął całą machinerię (przypominam, że głównym efektem tuszowych szkiców, są również rysunki, które już niebawem).

Jak wspomniałem- mój najbardziej osobisty (jak na razie) cykl prac.

Matrycą na której powstał ryt, stała się druga strona blachy do dyptyku ,,Ofelion..." (nogi).

Zaczynam teraz eksperymentować i bez nadzoru robić swoje...

Podczas powrotu do pracowni, mówiłem o ,,zmasakrowaniu" blachy... tak też się stało (ukazana rycina powstał 2 tyg temu, obecnie jest już prawie ukończona i przymierzam się do następnej).

Rysy na samej blaszce, które są wynikiem ,,wyjedzenia" przez mocny kwas, podczas pracy nad ,,Ofelionem", popchnęły mnie by dodać do ryciny agresywnego wyrazu- świadomie wybrałem poniszczoną blachę- kontynuowanie masakrowania jej gwoździem oraz kolejnego lawowania mocnym kwasem.

Obecne blachy dostałem gratisowo od prof.O (nieużyteczne, poniszczone matryce) wraz z kolejnymi, własnoręcznie wykonanymi narzędziami- ponownie zostałem otoczony przez Niego ciepłem i wsparciem- a towarzyszące przy tym rozmowy wkładam głęboko do swojego serca- tym bardziej w tak ciężkim momencie w jakim obecnie jestem- potrzebuje tego jak nigdy wcześniej...

Teraz mała anegdotka związana z moją kontuzją graficzną, o której nabąknąłem przy preludiumie ,,Shame..."

Przy powrocie do pracowni, pokazałem min. z jakimi materiałami się pracuje. Zaznaczyłem również, że nie dziobie w rękawiczkach i w fartuchu- nie lubię- proste.

Przy ostatnich zajęciach Tomek (asystent- jeszcze dorwę Go swym aparacikiem) tym razem nie chciał mnie wpuścić do ,,kwaszarni" bez rękawiczek (brak nadzoru prof O.). Zatem pokornie się dostosowałem, zamykając się w pomieszczeniu.

Pech chciał, że mając nawet te pindolone rękawice, mocny kwas azotowy wylądował na moim przedramieniu. Mimo szybkiego obmycia go wodą, pozostawił swój ślad, ,,wyjadając" mi w piękny, piekący i pachnący sposób skórę. Na szczęście oparzenie nie było głębokie (nie doszło do martwicy skóry), ale obecnie wyglądam jak biedronka (piękne zwęglenie)- mając po szybkim zagojeniu na ręce kilkanaście brązowych plam (kilka tonów ciemniejsze od mej karnacji), które już teraz pozostaną miłą pamiątką z warsztatu ;)

A ja chciałem mieć tygrysie pasy jako tatuaż na rękach (lub pierścienie)- stałem się naturalnym gepardem (choć zawsze wolałem pantery), więc by było synchronicznie, czas ,,zakwasić" sobie drugą dłoń ;>

(choć wobec Kurki, nadal jestem szopem, choć widać zalążek wychodzenia z tej fuchy)

Co do emocji...

zapraszam do Kapro na odsłonę ,,Red Pill"

(moim powiedzonkiem ,,Marazm 2012")

Szok!

o_O

p.s.
Dezaktywując swoje konto na fejsbuku znaczy, że już nie funkcjonuje i mnie nie ma?

... ... ...

2012-02-26T01:51:00.002+01:00

raz kolejny zapłakałem cicho, twarz w pościeli zakrywając...

tym razem się tego nie... wstydzę

mówiąc sobie, że był to ten raz ostatni...

,,Shame..." Drawing...

2012-02-25T15:11:00.000+01:00

,,Shame..."

ołówek na kartonie

2 x 100x70

(200x70)

skala proporcji ciała 1:1

złożone w całość w corelu,
(efekt przejścia jednej kartki w drugą)

tym razem bez zbędnego naciągania kontrastu ;)

(przepraszam za jakość zdjęć- ale aparat płata figle, to jest właśnie złośliwość rzeczy martwych a brak naświetlenia słonecznego robi swoje- tym bardziej przy takiej skali)

o więcej szczegółów samego zamierzenia projektowego do obrazu (i szkicu) odsyłam na bloga hds'a, gdzie we wpisie, ukazał początki rodzącego się pomysłu- który nie jest tylko zwykłym, pokazaniem Jego sterczącego prącia...

(oraz odsyłam do preludiumów do obrazów- tu, tu i tu)

zawsze byłem bardziej graficzny niż malarski- i tego trzymać się będę ;>
Chciałem udowodnić sobie, że można- mimo, że uciekam już od dawna od fotorealizmu, na rzecz form komiksowych i luźniejszych (po co się katować?)

Po wczorajszej premierze filmu pozostał mi tylko niedosyt- ale o tym napisze innym razem,...

ponieważ rysunek jest pierwszą odsłoną dyptyku, więc będę miał jeszcze okazję ;>

Po wyjściu z kina ,,musiałem" (chyba chciałem również) wdać się w dyskusję (więc przepraszam za cichość w eterze) wychodząc na piwo (jedno, drugie, trzecie, czwarte, piąte... dzisiaj kac) i odpowiedzieć na kilka nurtujących pytań- Czy rzeczywiście historia ukazana w filmie, pokazuje ciemną stronę życia (i natury) hds'a, którego moimi przyjaciele nie mogli dostrzec za naszych świetlanych czasów? Jak ja się czułem? Jak to jest możliwe by aż tak?

Nie mam najmniejszego prawa o tym mówić (film faktycznie mnie poruszył mimo kilku mankamentów, ponieważ zobaczyłem problem od tej drugiej strony, tym bardziej że utożsamiłem się z inną postacią o_O ale o tym też w późniejszym terminie), więc zacytuję tylko Jego słowa z bloga:

,,...Nie mam najmniejszego zamiaru, wyflaczać się przed Wami z własnych słabości, skąd się wzięły, jak wpływają na najbliższych. Ciekawskich zapraszam do obejrzenia filmu, wsłuchania się w treść piosenki, popytania odpowiednich specjalistów, przejrzenia moich lutowych wpisów (poukrywałem w nich sporo tropów) oraz oględzin obrazu..."

Miałem odpowiedzieć na ,,pstryczka", którego załadował mi hds podczas wpisu- wczoraj miałem wystrzelić stertę wyrzutów w komentarzu pod wpływem ciągłego impulsu i działaniu chwilą, powstrzymałem się ostatecznie kasując komentarz- dziś już mi się nie chce- tym bardziej, że ino winni się tłumaczą ;)

Pozostawiam niedopowiedzenie mego czynu (pierwszy raz zrobiłem przedsmak obrazowy ukazując jego detale), który był świadomą prowokacją i pierwszym z mej strony pstryczkiem do Jego ciągłego ,,fun'u" i rozgrzewania atmosfery (i swoich statystyk)

,,Shame..." Odliczanie... 1...

2012-02-24T12:59:00.002+01:00

Zatem odliczanie czas zakończyć...

zapraszam wieczorem na poletko swoje...

...oraz Freak'a.

a Ja zbieram się prosto z warsztatu (mam małą kontuzję związaną ze stycznością z mocnym kwasem azotowym- stety niestety nie zeżarło mnie całego- zatem żyć jeszcze będę...) na seans filmowy- którego recenzja również pojawi się na hds'owym poletku :)

;)

,,Shame..." Odliczanie... 2...

2012-02-22T21:46:00.001+01:00

Wczoraj oficjalnie rozpocząłem odliczanie (z krótką przypowieścią) do premiery ,,Shame" (obrazowo- filmowej), choć ,,Wstyd" się przyznać ominęła mnie poniedziałkiem krakowska pra-premiera ;/ dopiero dziś podczas moczenia dłoni w farbie drukarskiej, Kurka zrobiła yyyyyyyy ale to już było ;>

byłbym do przodu z tematem i nie musiałbym jak na szpilach oczekiwać seansu...
Ale, ale w piątek pomiędzy warsztatem a... warsztatem (czyli mały, dłuższy wyskok z pracowni o 13.50) zasiądziemy przed ekranem ;)
hell yeah!
Nie byłem wieki w kinie- więc tym bardziej będzie to dla mnie czysta przyjemność...

Czas uchylić kolejnego rąbka tajemnicy- tym razem padło na efekty podczas prac...

Powyżej warstwa akrylowa- poniżej nakładanie oleju.
Mała ciekawostka- pierwszy raz nie użyłem czerni w obrazie.
Szok!

Choć wiadome jest od dawna, że odrzuciło mnie totalnie od malarstwa ;)
więc sama praca na tak wielkim płótnem jest dość... dziwna i paradoksalna...

K.I.M. v.s. Shame

(150 + kapelusz vs. 250)

mały, chudy (ale) byk jednak rady dał ;>

i to nie było moje ostatnie słowo...

Z racji dzisiejszego (pokornego) dnia- odsyłam na poletko hds'a ;)

By być w tym (i tamtym) temacie, również i ja ukażę grzeszne atrybuty (a fuj fuj), które były konieczne do powstania ,,Shame..."

Proszę nie pytać w jakich warunkach powstawały te prędkie szkice wstępne (projektowe?) na zwykłych karteluszkach ;) buhah

choć ten kształt, już znacie z ,,Malinowego Sputnika"- jedynie z innej perspektywy ;P

(na śpiocha wszystko da się ogarnąć, szczególnie przed oficjalnym ,,powstaniem" z łóżka- może fotografii obiecałem nie robić (komentarze- klik)- ale kto zabronił mi szkicować? hem?)

a materiał się przydał ;P

a fu!

a be!

a tfu!

a yh!

muzycznie dziś znowu powrót do Walk OFF The Earth z kolejnym znakomitym coverem

(który obecnie doprowadza do odruchu wymiotnego)

ale warto to zobaczyć :)

,,Shame..." Odliczanie... 3...

2012-02-21T18:57:00.000+01:00

Nigdy nie miałem smykałki do pomysłów projektowych, zawsze czekałem na impuls zewnętrzny by coś się ruszyło w jakiejkolwiek materii- czy to chrabąszczach, polu działania, pracy. Czekałem na popchnięcie- czasem nawet i ciągniecie za... nos, motywacje i wzbudzenia bodźca.

Jeszcze w zeszłym roku, nigdy bym nie pomyślał, że po takich gówienkach jakie powstawały, coś może się nagle zmienić. Robiłem swoje dziabongi, bez większego ,,ugryzienia" tematu- budząc w sobie emocje (,,Autoportret przy świecy" czy tryptyk ,,Nic Więcej..."), działając jak zawsze pod wpływem doznania- hop siup- siadam i trzaskam sobie portret do świeczki- a co se będę spał (?)...

Może jest taka kolej rzeczy- portretowania uczyłem się na sobie & Cypisiorze za namową prof O. (ja nie dam rady?)- a tak się bałem farb i wyjścia po za komiksowe szkice (kiedyś je wrzucę- ale się zdziwicie jeszcze lepszy kicz niż ,,afrykańskie chaty" ;) buhaha).

Potencjał był...

ale wszystko stało w miejscu- nic się nie zmieniało-

marazm i chodzenie ciągle w kółko...

nie było impulsu, który podniósłby poprzeczkę, który by zmotywował...

Teraz, z biegiem czasu, podejście do chrabąszczy (ewolucja z dziabongów) jest zupełnie inna- wyciągnąłem wnioski po swoich poprzednich studiach (arch wnętrz) i zacząłem ,,projektować" swoje prace- i to sprawia mi najwięcej przyjemności- szkic- tusz- rysunek- obraz... Patrzenie jak się zmienia medium, jak się zmienia kształt, charakter...

Ale czy tylko ja jestem ,,projektantem" ostatnich prac?

Oczywiście, że nie!!!

Rzekłbym nawet, że jestem wykonawcą, rzemieślnikiem zmieniającym po drodze na własny sposób inicjatywy, koncepcji, pomysłu.

Kiedy hds wygrał candy- przesłał mi Fafikowe zdjęcia i to był pierwszy krok do stylizacji i projektowania- mimo, że motyl w brzuchu już o wiele wcześniej zaczął uciekać...

Wraz z przybyciem wiosny, na świeżo powstały szkice (które uważam za pierwszy krok do zmian, stąd sentyment do nich) i zeszliśmy na prywatę...

Co to był za czas (!)- niezapomniany! Jak sobie przypomnę w jaki infantylny sposób się zachowywałem, to jest mi po prostu wstyd ;> ale nie o to się rozchodzi...

Podczas jednej z wielu kilkogodzinnych rozmów na gg, wyszedł temat, który stał się chyba pierwszym prekursorem do współpracy...

hds zgodził się zostać moim modelem, bym mógł wykonać pierwsze akty (które były mi potrzebne na egzaminy wstępne na studia)- dla stałych obserwatorów to historia dobrze znana.

Freak w ten sposób chciał mnie... sprawdzić (!), sprawdzić czy podołam... by wykonać pomysł o którym marzył od dawna, ale nie było środków i osoby, której by to powierzył...

Było to też moje pierwsze doznanie z taką formą pracy- nagi człowiek, bez swojej skorupy, odzienia siada i po prostu pozuje- nie ukrywam, że rączka mi się troszkę telepała- choć nie miałem nigdy problemów z nagością, wchodziły tu czynniki faktu, czy mi się uda wykonać taką pracę, by była godna jego przyjazdu z drugiego końca Polski!

tak powstał mój pierwszy akt...

który zerwał kajdany z oczu, przełamał strach i powiedział- tym się chłopie zajmij- masz modela- wykorzystaj to dobrze i wyciągnij projektowe doświadczenie z poprzednich lat- 3 lata projektowałeś wnętrza, parki, mosty, kościoły- projektuj to co kochasz! Rób to!

Chyba podołałem...

Dostałem kredyt zaufania i mogłem z materiałem rysunkowo- fotograficznym zrobić co ze chce- później więź się zazębiła i bla bla bla & w taki sposób powstał Ham&Kid...

To właśnie tutaj hds był tym całym projektantem- a ja zwykłym odtwórcą pomysłów- taki układ mi odpowiadał i dzięki nakręcaniu się nawzajem, zacząłem w końcu robić coś więcej...

wchodzić wgłąb problematyki i wyrzucać to co siedziało długo, a nie miało odwagi by wyjść.

Ale po co ta cała historia?

Projekt, który miał zostać wykonany, poprzez sprawdzenie moich możliwości prawie rok temu, w końcu został zrealizowany...

Bałem się go jak ognia i odwlekałem ile mogłem... Tym razem to i ja miałem przełamać... wstyd!

Akty dość subtelne, które wychodziły z pod mojej łapy, nagle dostają cięcia a wyraz dostaje innego znaczenia...

O ,,Shame" hds rozpisywał się u siebie, wczoraj na bąknąłem i ja.

Jest to dla mnie tak samo ważny projekt- opowiadam obrazem osobisty problem hds'a, człowieka mi bliskiego... a wykonanie obrazu przełamał i mój problem...

Kolejną poprzeczką było płótno i Jego wielkość...

200x250

(Jak wiadomo mam 150 cm w kapeluszu)

proporcje hds'a w skali 1:1
(chłop jak dąb, jaja jak żołędzie)

oraz

hiperrealizm

Wyzwanie którego się podjąłem w końcu przyniósł efekt- ciągle mam niedosyt...

wiem, że praca będąc ciągle u mnie będzie się zmieniać... póki co bieżące efekty na płótnie, będzie można zobaczyć premierowo na poletku Freak'a...

u mnie tego samego dnia, będzie można zobaczyć rysunek w ołówku (oraz wstępnego tuszaka- którego wole bardziej), który miał pomóc przy złapaniu proporcji 1:1 przed wrzuceniem ich na płótno... preladiasa można było zobaczyć tu i tu.

(sam motyw ,,Wstydu" zmotywował do dyptyku, który w nieco innym terminie się ujawni)

ale do tego czasu na poletku ujawniać się będą kolejne szczegóły rysunku & obrazu.

muzycznie dziś porywa Pan, który zmiażdżył Pana ;)

Wydawało mi się, że jestem jedynym mężczyzną, któremu bosko wychodzi ten utwór- myliłem się ;)

brzmi lepiej od oryginału czy Kimuszkowego remiksu ;P

Co do ,,Walk Of The Earth"- uwielbiam jak bawią się muzyką-
przez kolejnych kilka dni- będę męczył ich innymi coverami ;)

,,Daddy..." Tryptyk

2012-02-19T23:20:00.002+01:00

,,Daddy..."

tryptyk

tusz na kartonie

3 x 100x70

Wstępny cykl do projektu ,,Daddy's...", którego rąbek tajemnicy został już wcześniej uchylony.

Skoro ,,pierwszaki" mam za sobą, czas pójść o krok dalej i opowiedzieć nieco więcej na temat samego założenia- wypisując główne zapalniki...

oczywiscie zostawię niedopowiedzenie z kolejnym niedosytem ;>

jest to mój najbardziej osobisty cykl...

,,Daddy..."

part 1

(klik)

W obecnych szkicach pojawia się tylko jeden mężczyzna...

Mężczyzna, który stał się prekursorem do dalszej pracy...

Jak nie trudno się domyśleć, przy rozwinięciu tematu (w rysunku, czy ewentualnie w grafice warsztatowej) pojawi się drugi- bardziej anonimowy osobnik, stojący w cieniu ojcostwa- jednak mimowolnie w nim uczestniczący...

dlaczego?

,,Daddy..."

part 2

(klik)

Skąd pomysł na cykl?

Motorkiem zapalającym do projektu stała się oczywiście Ham&Kid'owa kooperacja, która chwilami działała na zasadach bardzo ojcowsko- synowskich, nawet rzekłbym, że nagminnie- co chwilami podnosiło mi ciśnienie do czerwoności (biadolenie, dziamolenie, opowiadanie nudnych historyjek czy nadmierna opiekuńczość), szczególnie gdy dostawałem od Niego spontanicznie w potylicę za ,,pląs"- co mnie niemiłosiernie drażniło jak mało co. Podczas wspólnych wakacji, miałem również przyjemność zobaczenia hds'a podczas dyżuru w pracy- Jego zachowania wobec tych małych szkrabów mających kilkanaście centymetrów, oraz mojego własnego obcowania w takim miejscu...

Sam pracowałem z dzieciakami jako wychowawca na wyjazdach (wakacje, ferie), prowadziłem warsztaty malarskie w plenerze oraz jako wolontariusz na placówkach z dzieciakami niepełnosprawnymi (nie lubię tego słowa)- czego obecnie mi brakuje- ale już niedługo.

,,Daddy..."

part 3

(klik)

Zatem na zakończenie (a raczej oficjalne otwarcie) tryptyku, rozpisane inspiracje i motywy w podpunktach, które rozwinę dogłębniej przy ujawniających się niebawem rysunkach:

1.
Osobisty brak ojca

2.
Kooperacja Ham&Kid'owa (ojcostwo i ,,tatinowanie" z jednej strony- stawanie w pozycji małego chłopca z drugiej- psychologia)

3.
Zawodowa praca hds'a

4.
Praca z dzieciakami i związana z nią tęsknota

5.
Męska wrażliwość (emocjonalność)

6.
Homoseksualizm i brak naturalnej prokreacji

7.
Homoseksualizm i adopcja

8.
Aborcja

Nie może obyć się bez dedykacji muzycznej:

P.S.

Przez najbliższy tydzień na blogu małe przygotowania do premiery ,,Wstydu", które w postach będą ujawniać moją ostatnią prace nad tym projektem (rysunek & malarstwo). Przez ostatnich kilka tygodni w ,,Qltury Week'u" hds rozkręcał się przed samym filmem oraz obrazem (którego jeszcze nie widział) by premierowo ukazać go w przyszłym tygodniu na swoim blogu...

Był to nasz pierwszy poważny projekt- do którego obydwoje mieliśmy obawy...

Dopiero nakręcony film, popchał, zmotywował i postawił kropkę nad i do tej realizacji...

Do dnia prezentacji na hds'owym blogu, kawałek po kawałeczku odkrywał będę tajemnicę, którą tak długo Freak skrywał głęboko pod swoim pancerzem...

Bo jest to i dla mnie osobiste przeskoczenie bariery- zupełnie odwrotnej...

Mimo, że kooperacja się rozpadła - udziela mi się każda emocjonalność związana z pracami z Jego wizerunkiem... a przy tym projekcie chyba najbardziej...

ręka drży z każdym machnięciem pędzla...

emocje są nadal świeże, żyją wraz z powstającymi chrabąszczami- nie umiem ich oderwać od pracy... nie teraz... może z czasem to minie...

Za namową Rogalika, przestawienie bocznych fragmentów tryptyku :)

który wariant trafniejszy?
nie mnie oceniać ;>

,,Daddy..." part 3

2012-02-19T09:50:00.001+01:00

,,Daddy..."

part 3

tusz na kartonie

100x70

ostatni i ,,najcięższy" tuszowy szkic wstępny do zapowiadanego tryptyku ,,Daddy's..."

(part 1 & part 2)

Mimo, że szkice jako materiał wyjściowy, powstały z tej samej ręki, różnią się swoją materią i stawianą kreską- od luźnego komiksowego, do ścibolenia kreseczki aż do mocnego konturu...

Wszystkie trzy materie spotkają się w agresywnych rysunkach węglem, na których zostanie ukazana już cała ideologia tego, co chciałem poruszyć, dotknąć, zbadać- co następnie miało być kontynuowane w grafice warsztatowej- tutaj niestety nie wiem czy będzie to wykonalne... Sposób pracy i funkcjonowania niestety się pokomplikował, niosąc za sobą radykalne decyzje i cięcia...

Nie mam siły tego podnieść... zabrakło mi już nadziei...

Dziś czuje się jak ten embrion...

Nieświadomy swoich posunięć- nie biorąc za nie konsekwencji...

Życie chwilą, spontaniczne, nieprzemyślane decyzje, pozytywne nastawienie do tego, że się jednak uda, bez zastanowienia się: ,,co dalej?...", przynosi swoje negatywne skutki, tutaj i teraz- budząc się z palcem w nocniku- na własne życzenie tak na prawdę, nie umiejąc poradzić sobie z najprostszymi, dojrzałymi decyzjami życia codziennego.

Mając 24 lata zachowuje się jak niedojrzały chłopiec, który prędko rzuca się w rejony, które siłą rzeczy nie maja prawa bytu- a brak strachu, ciągłe zmiany, rozchwianie emocjonalne, impuls, mimowolna wiara (bezpodstawna!), jeszcze bardziej prowadzą mnie ku porażce- w tym wypadku niestety ku porażce...

Został wylany na mnie kubeł zimnej wody, który zdarł mi zasłonę z oczu, że wcale nie jestem taki niezależny i poradny jak wydawać by się mogło i jak wiele błędów popełniam co krok- ciągle je powtarzając- mimo doświadczenia życiowego, które jak do te pory mi się wydawało, w taki czy inny sposób mnie ukształtowały- i chyba niczego mnie to nie nauczyło w związku z roztropnym funkcjonowaniem.

Krzywdzę siebie swoimi decyzjami, co niesie za sobą krzywdę osób, które dla mnie wiele znaczą- nieporadzenie sobie z relacjami z przeszłości, odbijają się czkawką w relacjach dzisiejszych, gdzie sam odsuwam rękę, mimo, że tej ręki potrzebuje jak nigdy dotąd i powinienem ją przyjąć jako pierwszą- najważniejszą... Wewnętrzny strach mnie paraliżuje- skomplikowana sytuacja wzajemnego bytowania, kurczowo zabiera ,,mackę" zamykając ją od dłuższego czasu w sobie...

tak...

Dziś czuje się jak ten embrion...

i wolałbym jeszcze nie wychodzić z tego łona- pierwszy raz się boję o jutro...

jeśli czegoś nie zmienię, ciągle powtarzać będę te same błędy swoich decyzji...

Po porannej, długiej i szczerej rozmowie przy kawie z osobą, która mnie nie zna, mam jeszcze większy bajzel niż miałem- zadał kilka krótkich, ale trafnych pytań- na które odpowiedź była prosta- a ja sam ją wypowiedziałem... Stanął z boku tych wszystkich sfer, które mnie dotykają w sposób tak klarowny, prosty i oczywisty, że świadomość tego zbiła mnie z tropu...

Na końcu zapytał jaką jestem liczbą urodzenia...

Nie wiem...

Zatem obliczamy...

wychodzi, ze 3- przeczytaj sobie...

przeczytałem... i zaniemówiłem...

Download... czyli p.prof od Statystyki powiada...

2012-02-18T13:23:00.002+01:00

Dzisiaj bardzo nudny wpis, więc od razu zniechęcam do wglądu, bo nie będzie dziś chrabąszczy- a notka typowo bloggerowa i dużo cyferek ;)

Podsumowując 2 lata prowadzenia ,,passionowego" poletka, olałem wgląd w statystyki- co uczynię dzisiejszym postem, wyciągając kto, co, ile, kiedy i jak ;)

Mimo, że bloga prowadzę od stycznia 2010 roku, statystyki ujawniają się dopiero od sierpnia tego samego roku. Do października oglądalność miesięczna nie przekraczała 2.000 kliknięć- następnie powolnym kroczkiem podnosiła się do góry (kiedy oprócz suchych chrabąszczy zacząłem pisać nocne raporty, oraz więcej wywlekać się emocjonalnie- był to gorący okres, nazywany przez Doro ,,nocami duszy"), by w styczniu zeszłego roku dobić do 6.000 kliknięć tego miesiąca ;)

gdy w lutym pojawiłem się na Krakowskich włościach, wrzuciłem pierwsze Candy- doszedł kolejny tysiak... W marcu pojawiło się szaleństwo i jak na razie nic nie pobija tego miesiąca- 9.122 wejść- było to wynikiem rozstrzygnięcia Candy, pojawienia się chat'erii jako formy komentowania, pojawienia się hds'a na poletku oraz zamieszania jakie spowodował- zabawa z obrazem, oraz jej werdykt ;) było to miłe szaleństwo...
W kwietniu nagły spadek statystyk do 4.358, z racji pracy nad zamówieniami i braku czasu na bloggerowanie, wtedy piecze nad poletkiem objął hds w ,,Hasającym Dialekcie Sarkastycznym", by co tydzień wrzucić jakiś kompromitujący mnie wpis.

Do czerwca statystyki znów wróciły do normy uzyskując status 8.894.

Lipiec to miesiąc mojego rozchwiania bloggerowaego, gdzie chciałem podzielić bloga na dwa, usuwając z obecnego wszystko co było związane z prywatą i otworzyłem drugi blog- typowo emocjonalny- było to fatalne posuniecie... ale wszystko wróciło do normy i posty zostały w starej formie. Zrobiłem sobie wolne od bloga (hds w swoim cyklu również) na całe wakacje- znowu spadek do 3.390...

Gdy powróciłem we wrześniu, statystyki powolutku znów zbijały się do góry, by obecnie znów posiadać 7.586 (zeszły miesiąc) kliknięć.

Obecnie (gdy produkuje posty)- zaokrąglona, dzienna liczba wyświetleń waha się między 200 a 300 kliknięć, zależnie od zainteresowania postem w komentarzach- np. wczorajszy dzień przyniósł 386 odsłon. Podczas wyjazdów i bloggerowej cichości z mej strony spada to oczywiscie o setkę ;)

Niebawem całościowa liczba wyświetleń dobije do 100.000 (sądzę, że stanie się to pod koniec miesiąca), związku z tym pojawi się mała niespodzianka ;)

obserwatorów (jawnych) posiadam 92, dodając tych anonimowych podglądaczy zapewne byłoby ich o wiele więcej ;) gdy dobije do 100, również pojawi się suprise ;)

3 głowne źródła ruchu sieciowego:

1. Google- 16.604

2. Doro (make tea...)- 2.780

3. Facebook- 1.342

dalej mamy w kolejności hds, Eve- Jank & Kapro i poczta wp.pl (zastanawiam się, kto mnie nagminnie subskrybuje, bo konta tam nie posiadam)...

3 główne wyszukiwane słowa:

1. Kimonek- 824

2. Passion Of The Kim- 283

3. Akt- 112

mezzotinta, portret babci, szkice tuszem, szaman elfy las

3 najczęściej oglądane strony:

1. Szkicowniczek- 529

2. Rysunek- 521

3. Malarstwo- 280

about K.I.M., grafika warsztatowa, handmade

3 głównych, światowych odbiorców:

1. Polska- 88.678

2. Stany Zjednoczone- 983

3. Niemcy- 780

Wielka Brytania, Rosja, Irlandia, Holandia

niestety głównych postów mi nie wyświetla- w związku z przeniesieniem bloga podczas wakacji...

Od wakacji wyszukiwarka zaczęła szaleć, i wprowadza na me włości ludzi poszukujących szkiców, rysunków, obrazów, aktów, komiksów itd- stąd tak wiele wejść na strony, które pojawiły się we wrześniu, pod głównym, tytułowym obrazkiem. Zaskoczeniem jest też grafika warsztatowa- poszukiwanie technik- mezzotinta, akwatinta... o dziwnych słowach, które są wpisywane w wyszukiwarkę nie powiem nic ;)

muzycznie dziś porywa Kimuszka, opowiadająca o ,,wirtualnej rzeczywistości" ;>

a dzisiejszy wpis sponsorują HTF'y ;)

(Pani prof.Raba od statystyki- na fotkach & prof. arch Cinek- za aparatem)

Koniec posuchy... czyli powrót do warsztatu

2012-02-17T21:32:00.002+01:00

Po 3 tygodniach, wróciłem do warsztatu, wkładając ręce do pracy- może dlatego, że robię to na chwilę obecną nielegalnie (lol), z racji, że nie podpisałem jeszcze listy studentów- ciągle się waham czy dam radę przetrwać od pierwszego do pierwszego... ale mniejsza o to ;>

Pierwsza matryca do ,,Tatina...", została już wstępnie zmasakrowana, przynosząc pierwszy owoc- powiem tak- będzie agresywnie tym razem, oraz wkradnie się mały eksperyment kreską- jestem jednak niepokorny- bez słodkich i wymuskanych ciumków chrumków, jak w przypadku ,,Ofeliona..."

,,Tacierzyństwo z Fasolką", bo tak został nazwany projekt przez pana O, znowu zabierze mnie o kroczek dalej w poszukiwaniu wyrazu w grafice- w końcu wpadłem w te rejony zaledwie 4 miesiące temu... świeżak & pierwszak jestem ;>

kolejny eksperyment, kolejna zabawa- ale z odrobiną szaleństwa, rozmachu i ,,wyżycia".

Ale żeby nie być gołosłownym, jednocześnie pracuje nad ukończeniem ,,Ofelionowego" tryptyku twarzy- powstała pierwsza rycina, a matrycę rzuciłem w końcu w kąt na rzecz tej większej-

ale co się odwlecze to nie uciecze, więc na dzień dobry zacząłem pracę na dwie łapy.

Jestem warsztatowym pracoholikiem (Kurka w sumie też- jara się jak dziki bąk)- wyciskając z tej pracowni ostatnie soki- a raczej kwasy ;>

Jako Arkadius max Kolanko, kilka plotkarskich fotek Ewy podczas pracy nad dyplomem...

...oraz przekomarzające się Kurki na grządce ;>

(mówiłem już, że lubię otaczać się pięknymi (i zadziornymi) kobietami???)

W końcu czas zaglądnąć z Ewą do ,,kwaszarni", gdzie wypadają mi wszystkie włosy od oparów (bo tutaj najwięcej czasu jednak spędzam)- na pierwszym planie wanienka z ,,lekkim kwasem" (nie zjada od razu kończyn), gdzie zanurza się matryce.

lawowanie (tak ostatecznie powstał ,,Ofelion", dzięki półcieniom- twarz, tors)...

Pędzelkiem moczonym w mocnym kwasie (wyżera blachę momentalnie- niepokornie oczywiście pracuje bez rękawiczek i wiem, że źle się to dla mnie kiedyś skończy), maluje się po blaszce powierzchnie, które maja mieć miękkie przejścia szarości, polewając co chwilę wodą, by rozcieńczyć kwas.

W tle ,,szafa" z kalafonią (biały proszek), którą za każdym razem pokrywa się blachę- jeśli pracuje się przy kwasie- tinta. Wewnątrz jest obracana półka- z zewnątrz korbka- by rozhuśtać wewnątrz unoszący się pyłek- po czym wkłada się na kilka minut blachę, by kalafonia na nią opadła.

Na pierwszym planie piecyk, na którym ową kalafonie się rozpuszcza na powierzchni blachy, nagrzewając matrycę palnikiem.

Niestety nawet i Arkadiusa max Kolanko, dopadają paparazzi podczas pracy- wiem, że to było oko za oko... Podczas nakładania farby na matrycę, na piecyku (100-120 stopni).

Jak widać grafika warsztatowa jest to bardzo bezpieczne zajęcie :D

Żrące kwasy, unoszące się opary (dają niesamowity chill), trująca kalafonia osiadająca na płuca, taplanie się w nafcie, benzynie, rozpuszczalnikach i denaturacie, gorące piece, żywy ogień z butli gazowej, blachy zakończone ostrymi krawędziami to małe preludium.

tylko być grafikiem ;P

Kurka... musiałem!
ale uwielbiam Twoje bambosze ;)

Na zakończenie mały prezent od mego Młodszaka- Cypiska- podczas mojej emigracji na północ, on wyemigrował na pół roku do Australii gonić kangury ;)

On napaja się takimi widokami, a u nas niebawem kupy będą wychodzić z pod topniejącego śniegu...

fot. Cypisek

zazdraszczam odrobinkę...

Obiecał przywieźć mi Miśka Koalę- pierwsze przymiarki do schwytania go do taśki ma już za sobą ;)

Anu i przedwczorajsze interview Kimuszki, gdzie delikatnie i ze stoickim spokojem miażdży panią Nicki Minaj, która znowu zdissowała ją w piosence ,,Stupid Hoe"- z czym do ludzi buhaha znów płakać będzie jak po ,,Black Friday" ;)
eh baby...

,,...Who The Fuck Want War?"

,,Daddy..." part 2

2012-02-16T16:49:00.000+01:00

,,Daddy..."

part 2

tusz na kartonie

100x70

czyli druga odsłona zapowiadanego wczoraj projektu ,,Daddy's".

W przeciwieństwie do poprzedniego szkicu, o wiele bardziej lubuje się w obecnym- tak już ze mną jest- zabierając się za coś, czasem nie wychodzi to tak jakbym chciał- duch ochoczy, ale ciało słabe, a raczej w gorącej wodzie kąpane, chcące widzieć efekty po kilku minutach.

Ten szkic doceniam odrobinę, a to tylko dlatego, że poświeciłem mu nieco więcej czasu, niż do innych szkicowych chrabąszczy, mimo, że pogubiłem się w czerni.

,,Tuszaki" zazwyczaj powstaja w godzinę, czasem nieco dłużej.

Przy tym szkicu spędziłem około 3 godzin (z przerwami na kawę i papierosa)- mimo, że tego nie widać. Powstał w okresie, gdy potrzebowałem małego ,,chilloutu", wyciszenia i zamknięcia się w ściboleniu (kreskowaniu) stalówką.

Wspomniałem jakiś czas temu, że praca przy tuszu odrywa mnie od rzeczywistości. Ponieważ nie skupiam się na światłocieniu jak w przypadku ołówku, czy kolorze w malarstwie- ale totalnie odrywam od funkcjonowania swój mózg robiąc mechanicznie kreseczki, co myślami porywa mnie zupełnie w inne rejony- tak sama się czuje podczas dziobania matryc na Wklęsłodruku- już wiem skąd w osobach zajmujących się grafiką warsztatową tyle wewnętrznego i pozytywnego spokoju (nie mówię o uśpieniu, czy flegmatyzmie, ale o duchu).

Praca nad matrycami związana z tym projektem w końcu dziś ruszyła (znów olałem zajęcia z malarstwa). Zdecydowałem, że zrezygnuje z suchej igły i dalej będę kontynuował prace w samej akwatincie (bo jest jednak bardziej malarska i płynna, jak w przypadku ,,Ofeliona"), bez wcześniejszego, wyrytego w matrycy konturu. Ewentualnie przy ostatecznej obrócę wykorzystam mezzotintę (,,Dusty..."), do podrasowania półcieni.

Pierwsza blacha 100x70 wylądowała już w kwasie ;)

Na sercu lżej się zrobiło, bo prof O. chcąc pomóc mi w sprawie funkcjonowania pod kreską finansową, udostępnił mi blachy- nieco scharowane, po uszkadzane, z rysami i defektami- ale można na nich pracować :)

(niebawem mała niespodzianka związana z grafikami)

P.S.
prawdopodobnie w międzyczasie powstanie ,,szybka", wielka i pocięta matryca w kolorze, na podstawie szkicu, który zajął mi dosłownie minuty:

tutaj nie mam nic do gadania...
nakaz sił wyższych (profesury), które chcą bym to zrealizował...

,,Daddy..." part 1

2012-02-15T20:12:00.000+01:00

,,Daddy..."

part 1

tusz na kartonie

100x70

Pierwszy (najsłabszy), luźny i komiksowy- może nawet i troszkę infantylny, mimo poruszanego tematu, który w gruncie rzeczy chyba nie jest taki prosty jakby wydawać się mogło.

Szkice ,,Tatina...", są przedsmakiem do większego i ambitnego projektu ,,Tatinowie..." (,,Daddy's..."), który chodził mi po głowie już od wakacji- kiedy zacząłem jawniej traktować swoje chrabąszcze, ale przyjdzie czas na rozwiniecie tematu, gdy projekt rysunkowy (zrezygnowałem z malarstwa, bo taki był początkowy zamiar) ujrzy światło dzienne.

Ciągle balansuje nad realizmem & komiksowymi szkicami...

Jak na razie w połączeniu obydwu wychodzą z tego różne dziwne twory- ale jak to się mówi- każda droga jest dobra, jeśli idzie do przodu...

Ostatecznym etapem do ,,Tatinów" miały być trzy wielkoformatowe, agresywne rysunki w węglu (tryptyk). Po dzisiejszych konsultacjach w warsztacie Wklęsłodruku z profesorem i asystentem, doszliśmy do wniosku, że oprócz rysunków temat warty jest pokazania w grafice warsztatowej- sucha igła + akwatinta- i tym zajmę się przez najbliższy czas (jeśli tam rzecz jasna ,,legalnie" pozostanę, bo ciągle wiszę pod niewiadomą swojej decyzji- ale jest to nie ode mnie zależne).

Będzie to pierwszy krok do poćwiartowania przez wiernych, wylądowania w kuferku i wrzuceniu do Wisełki (o czym już wspomniałem ostatnio)- czyli oficjalnej pracy nad typowo homoseksualnym tematem, który już bez ogródek wprowadziłem na uczelniane włości do świadomości profesorów (równolegle również w pracowni rysunku).

Chyba muszę uchylić rąbka tajemnicy naszej (mojej & hds'a) zamkniętej już Ham&Kid'owej kooperacji- gdzie w końcu teraz cały materiał zaczyna wychodzić na światło dzienne.

Przedsmakiem raczkowania tematu (bo jeszcze z wypiekiem na twarzy) były ,,Descent Into Hades...", ,,Rapture In The Morning...", ,,Unavaible Inspiration...", ,,Sensitivity & Freak'in Beauty..." czy zaległa ,,Pieta..." (ciągle mam mimowolne lęki przed publikacją).

Do ,,Descent Into Hades" powstaje jego zupełna odwrotność, oraz są kontynuowane subtelne akty jak w ,,Rapture..." czy ,,Unavaible..."

Więc jedziemy z koksem dalej...

Powstał ,,Ofelion..."- ubieranie mężczyzny w stylistykę kobiecą- tutaj również temat zostaje rozwinięty o inne, słynne postacie kobiece...

No i oczywiście oczekiwany ,,Shame...".

Który momentami mnie przerasta ;>

To tylko kropla w morzu...

a materiału tak na prawdę na lata...

Nic ino brać się do roboty i pucować... karteluszki ;)

Skoro wspomniałem o kooperacji, na zakończenie piękny, muzyczny obrazek:

P.S.1

Pamięta ktoś jeszcze me umiłowane ,,Tango..."?

P.S.2
Jutro w Krakowskim Mocaku wernisaż wystawy ,,Komiks. Legendy miejskie";)
z racji, że nie lubię wernisaży i spędów gdzie wiwatują tłumy, to się rzecz jasna nie pojawię (chyba że Aneta mnie przekona, bo niedaleko), ale tak czy siak weekendem stawiam to za obowiązek wręcz!

Czarny Marian...

2012-02-15T10:38:00.002+01:00

ołówek automatyczny + tusz na kartonie

100x70

Dziś kilka prędkich szkiców z zajęć (fuj fuj) p.Mariana (czas zajęciowy na rysunku spędza się głównie na kawie i papierosie na schodach, w błogiej salwie śmiechu, stąd nie są to rysunki a szkice- buhaha), z racji dzisiejszego powrotu (mam nadzieję.?.) na uczelniane progi- choć jak wspomniałem, przy powrocie z północy- nic nie jest wiadome. Sam siebie pewny nie jestem, a co dopiero tego co będę robił jutro w swej biedocie...

,,...W przyszłym semestrze, będzie pan rysował na zajęciach wszystko oprócz... modela.

Nie nawiąże pan nigdy takiej emocjonalnej relacji z p.Marianem, jak ze swoim prywatnym, który pojawia się w szkicach- sam temat przedstawień jest bardzo osobisty, subtelny- idzie ku dobremu- dlatego na zajęciach nacisk zostanie nałożony na faktury, światło, przestrzeń, media, techniki i połączenia- by pomogło to przy pana obiecującej, prywatnej pracy..."

Więc tym akcentem skończyła się moja przygoda z p.Marianem podczas zajęć z rysunku- ewentualnie zostanie to przetransformowane na rysunek narracyjny...

Jeśli zostanę na uczelni, prawdopodobnie wyemigruje jako jedyna osoba z roku na plener- czy chce czy nie chce.

hds wygryza wszystkich po kolei...

o_O

ołówek automatyczny + tusz na kartonie

100x70

Jeden ze szkiców (którego tutaj nie ma, bo jest kiczowaty), trafi niebawem do rąk Anety, (wraz z dyktą Fafikową) i nie tylko, która zakochała się w p.Marianie i Jego wielkim, węglowym popiersiu ;)

buhaha

Jak wiadomo oprócz Kimona, Kadego czy Gupika, nazywany jestem przez kręgi Maszkowe, ,,Czarnym Marianem". Historia tego nazewnictwa jest długa i kręta- i jakoś nie mam ochoty dziś powracać do przytaczania tej anegdoty.

Ale może kiedyś ;>

Stanęło na tym, że wszystkiemu winna jest moja ,,czarność" (pisywałem o tym nie raz- jeśli chodzi o niepowodzenia- ,,Oj Marian... to dlatego, bo jesteś czarny!") a na zakończenie oficjalnie Czarnym Marianem zostało nazwane moje prącie- planuje niebawem zaprojektować sobie koszulkę na lato z napisem ,,Suck My Marian" ;P

ołówek automatyczny + tusz na kartonie

100x70

kompilacja całej ,,trójki" ;>

Zatem nie mogło obyć się bez dedykacji, którą mam zamiar sobie humor dzisiaj poprawić, po nieprzespanej (chodzonej) nocy ;)

,,Marian Ty mnie słuchasz w ogóle, czy Ty mnie nie słuchasz no?..."

Show Must Go On...

2012-02-14T00:13:00.003+01:00

Ciało słabe, lecz duch ochoczy...

Powróciwszy nieład (SIC!) w porządek się przemienił (lol), nawet garnki posłuszne były, pozwalając na odrobinę szaleństwa kulinarnego (zamykając w sobie ostatnie grosze przy duszy ubogiego), tusz na dłoniach się rozlał (znów wyglądam jak zakapior- co mnie bardzo próżnie raduje), kibel naprawiony został (znów ,,ktoś" rozp****olił pod moją nieobecność), a poranny jogging o mrozie orzeźwił dudniące myśli, które wraz sercem koło zatoczyły (znowu...).

Kolejny worek niepotrzebnych szkiców trafił do kontenera (hell yeah), a uczelniane szkice potulnie czekały na dokumentację fotograficzną- wraz z rysunkiem (Vivat p.Marian), w który pod pachą odziany zawędruje do chatki na kurzej łapce, by znów usłyszeć, że moim powołaniem są masochistyczne relacje i widełki, co za tym idzie- poćwiartowanie, kuferek i płynięcie w nim w Wisełce (bądź przemyskim Sanie- jak kto woli- kto gdzie zaatakuje). Nie ma jak wsparcie przyjaciół ;P

Ostatni dzień oddechu, przed kolejnym, otwierającym się semestrem na uczelnianych włościach.

Ciągle się zastanawiam nad blogową atmosferą i blogosferą- wirtualnością a emocjonalnym funkcjonowaniem- jak prowadzić by je na prostą wyprowadzić (?) i się z tobołami nie wyprowadzić...
o_O

Szaleństwo dzisiejszej statystyki oznacza miłe przywitanie- ale czy do końca miłe, czy tylko ciekawskie i zuchwałe ?
(It doesn't matter)

Tak czy siak dziękuje serdecznie i ,,...ściskam w pasiku" ;P
(no i witam nowych obserwatorów)

Tak czy inaczej pociąg jedzie dalej- trzeba poprawić makijaż, wziąć się w garść, rzęsami sztucznie zatrzepotać udając zalotny uśmiech i po urlopie, dalej lecieć z tym ,,passion'owym" koksem ;>

Na zakończenie by nie być gołosłownym, że ciągle produkuje jak maszyna (by całkowicie rozumu małpiego nie dostać- nie licząc 2 tygodniowego opindalania się, bez stalówki)- kolejny preladias przed zapowiadanym projektem...

tusz na kartonie

-fragment-

więcej już niebawem ;)

P.S.1

bym zapomniał- polecam świeżego blogaska Kurki, która w końcu spięła swoje pośladki i zaczęła wrzucać swoje chrabąszcze w eter publiczny ;)

więc ,,official'nie" zapraszam na Jej Uprawę ;)

P.S.2
Dziś Wale(ń)tył(n)ki ;P
W zeszłym roku dedykowałem muzycznie ,,Black Friday"- z tego co mi wiadomo, ma Kimuszka również dziś w eter publiczny wrzuci swój nowy singiel.
I'll be waiting 4!
K.I.M. (Ja) oczekuje z niecierpliwością i pozwolę sobie na odrobinę zuchwałości dnia tego ;)

P.S.3

ile było dziś miodu w miodzie?

Wild, Wild North...

2012-02-13T11:05:00.000+01:00

Wild, Wild North...

Po błogich/ekstremalnych 2 tygodniach wróciłem do doczesnej rzeczywistości, a może inaczej- powróciłem do rzeczywistości z kolejnym mózgotokiem (o czym wspomniałem w ostatnim poście)...

Podobnie jak Aneta, wyruszyłem w daleką podróż na północ- jednak w zupełnie inne rejony- by po raz kolejny dowiedzieć się czegoś o sobie- rejony stricte emocjonalne- temperatura pozwoliła na świeżość refleksji, która stawiała mnie powyżej poprzeczki, którą starałem się nieudolnie przeskoczyć.

Ciągle moja słabość, maleńkość i brak dojrzałości (Piotruś Pan) stawia mnie przed faktem i obrazem, który czasem nie jest tak dopracowany, doszlifowany, stawiając na pierwszy rzut oka swój walor warsztatowy.

Nigdy nie sądziłem, że można tak zmarznąć, że czuje się puls każdej swojej myśli, czując ból przy każdym zewnętrznym bodźcu- nie był to tylko ból fizyczny...

Zdarzało mi się, odtajać wraz ze szronem na rzęsach i brodzie- ale tym razem przeszło to moje najśmielsze oczekiwania- odtajałem dłużej niż długo.

Ciepło, któro mnie otaczało, nie pozwalało na wewnętrzny mróz- odwrotnie- sprawiało, że to co niezrozumiałe, oczywistością się staje, bez jakichkolwiek zbędnych gestów, zamykając się w jednym, tak bardzo oczywistym.

Z drugiej strony- czy oprócz łapania powietrza w płuca, złapania dystansu i naładowania akumulatorów- czy nie jest to chwilowa ucieczka od rzeczywistości, z którą później funkcjonuje się jako wspomnienie i kolejne marzenie by znów tego doświadczyć?

Zamkniecie się w swoich emocjach, chwili, tego co jest tu i teraz- po czym czar pryska a teraźniejszość zaczyna inaczej funkcjonować z tęsknotą za tym co jest tak proste, a jednocześnie tak skomplikowane, że ciężko się połapać co jest czym i co do czego pasuje- puzzle zaczynają gubić swoje fragmenty- a Ty starasz się oddalić moment swojego ruchu na szachownicy...

Dzicz, głusza...

Azyl, utopia...

Muzycznie też porywam na północ, marząc by kolejna podróż do innego świata, przyniosła jeszcze więcej świeżego oddechu- nawet jeśli miała by się skończyć jak w przypadku Chrisa, oddając swoje życie za prostotą swoich marzeń, jednocześnie dowiadując się, co jest tak na prawdę warte- doświadczając samotności i wejścia w głąb siebie:

,,Into The Wild" popycha mnie do decyzji, która ciągle wiruje mi od jakiegoś czasu w głowie- nie boje się konsekwencji- nie jestem jeszcze pewien czy jest to słuszne rozwiązanie- czy spalenie za sobą mostów (znowu- jak w przypadku rzucenia pracy na uczelni i ucieczka do Krakowa), nie jest dobrym posunięciem...

...na chwile obecną rzecz jasna

Iron...

2012-02-11T19:04:00.000+01:00

,,...Deep in the ocean, dead and cast away
Where innocences burn in flames
A million mile from home, I’m walking ahead
I’m frozen to the bones, I am

A soldier on my own, I don’t know the way
I’m riding up the heights of shame
I’m waiting for the call, the hand on the chest
I’m ready for the fight, and fate..."

Powracam do rzeczywistości odziany w miecz obusieczny-
przebiegły jak wąż i nieskazitelny jak gołąb-
z krainy, gdzie mieszkają dzikie stwory...

c.d.n/
24h

Siła Pożegnania...

2012-02-04T12:34:00.001+01:00

Dziecko

Dzieci...

Chłopiec

Chłopcy...

Grunt

Emocje...

Wiara w poukładanie spraw, szczególnie tych, które nurtują głęboko w środku- nie tylko moich ;>

Dobry czas, nawet bardzo dobry (nie tylko dzięki pogodzie za oknem) na zamrożenie tego, co niepotrzebne, odcinając macki, które niczym kleszcz owinęły się wokół świeżości, oplatając gardło do wzięcia głębokiego oddechu przed jutrem...

Łatwiej przełknąć i przetrawić, obcować i być.

Wraz z pół rocznym wyjazdem mego Dziecka do Australii w pogoni za kangurami (obiecanymi do przywiezienia dla mej Raby- a sam zaklepałem sobie Miska Koalę), Ja również zaszywam się tam, gdzie tylko serce potrafi funkcjonować, wyłączając totalnie rozum i racjonalną świadomość- które by dłonie oplotły, nie dając wyrwać się z miejsca koło zataczając.

Dziecięcy wieczór w towarzystwie chińskiego tuszu na Cypisowym torsie & Dagowym- Salwadorowym wąsie na znak pożegnania i kolejnej wyprawy w dalekie rejony- dla każdego z nas osobne ;)

Zaszycie, zniknięcie i odcięcie- wcześniej wspomnianych macek- regeneracja & odpoczynek...

Do następnego miodu, który został ostatnio zdemaskowany- miód ma wymiar egocentrycznej kokieterii i zamierzonego uwodzenia, któro zazwyczaj kończy się odwetem i ucieczką- niekoniecznie w dobrym kierunku- przyjdzie i czas, by z tym się zmierzyć ;>

pozdrawiam i pamiętam o małej czarnej ;)

Z tym kubłem zimnej wody i ,,pląsajacym" akcentem, lepiej przełknąć miodową zgagę, co jest rzecz jasna świadomym wyborem niestrawności :*

See U Soon

Cypisowy Has- czyli kocham swoje miasto...

2012-01-29T00:23:00.001+01:00

Wspólny powrót z Cypisiorem na swe włości, należał chyba do najbardziej trafnych decyzji ostatnich tygodni- broniąc się długo przed tym faktem- jechać nie jechać, czekać nie czekać...

Miasto przywitało mnie kilkunastu centymetrową warstwą śniegu oraz nieziemską temperaturą poniżej zera- a górujące słonko, łechtające policzki tylko zachęcało do pląsu i hasu- tak też się stało :) zimy brakowało- mimo wszystko...

W godzinach wczesnopopołudniowych do komnaty dzwoni brat- zakłócając amok ćwiczeń, wpadając jeszcze w opary unoszącego się smrodu przypalonych naleśników (tak, tak). Ogarniając fotograficzne przymiarki do ,,Maourysia" porwał na długi has połączony w końcu z felietonem- mimo, że pod jednym krakowskim dachem- to jednak brakowało nam szczerej rozmowy jak za dawnych czasów- a jednak plener zawsze nam sprzyjał w takich sytuacjach- wyjaśniających pewne skomplikowane ostatnimi czasy sprawy.

Za to kocham to miasto i za to kocham tego Gnuśnika- który czasem doprowadza mnie do euforii- na prawdę rzadko pozwalam się wprowadzać w ten stan- a on to potrafi ;)

Brakowało mi wyjścia w plener, ogarniając ,,nasze" miejsca, które niestety penetrowałem sam- gdy zakapior wyjechał za granice Polski. Niestety i ten has, był ostatnim, ponieważ lada dzień czeka nas kolejne rozstanie- gdy wraz z Misiem Koala i Kangurami przez pół roku będzie pląsał w Australii...

Nie zdążyłem nacieszyć się dzieciakiem- ponieważ dopiero od tygodnia zaczęliśmy rozmawiać tak jak kiedyś, jak wcześniej- blisko, ciepło i szczerze...

Moment kiedy Młodszak bierze mnie pod swoją pazuchę, przytula pod swoją pachę i ściska tak mocno, utwierdza mnie w fakcie, że mimo dąsów, przekomarzań i niejasności pozostajemy w relacji, którą czas tylko budować będzie- mimo, że czasem to On musi się wstydzić za mnie, wylewając często kubeł zimnej wody - a Ja muszę znosić z zaciśniętymi zębami Jego manię prześladowcze- które w gruncie rzeczy tez uwielbiam- tylko nigdy się do tego nie przyznam- i nawet będzie mi brakować Jego gadania przez sen ;)

Nawet napotkaliśmy stałą melinę bezdomnych- która z racji kilkustopniowego mrozu była opuszczona- latem rzecz jasna można spotkać tam całe grono przemyskiego ,,podziemia", któro często dostawało ode mnie gratisy na zieleniaku- a kiedy kłania Ci się w pas na ulicy, z okrzykiem ,,Dzień Dobry Panu!" że ,,Zawsze My Bezdomni Ci pomożemy", należy chyba do przyjemności- a ja się bardzo i z tego ciesze, bo jak mam- to dlaczego miałbym się nie podzielić- oczywiście mowa o jedzeniu- nie pieniążku, który zazwyczaj wydawany jest na trunki...
Znajomości i dobre relacje trzeba mieć wszędzie- nie wiesz kiedy mogą okazać się pomocne ;)
już raz usłyszałem podczas nocnego hasu od jednego ,,Młodego Pana":
,,Nie ruszaj Go, On jest w porządku" ;>

Jak widać Cypisior przygotowuje się do swojego przyszłościowego stanu i sposobu funkcjonowania, będąc wolnym ptakiem ;)

Jednak to dopiero pomysł rybaków rozłożył mnie na łopatki- dlaczego szlachta rybacka nie może pozwolić sobie na luksusy podczas oczekiwania na połów?

Przechodząc przez sam most, 5 razy odpowiadałem cześć, nie licząc już ,,Dzień Dobry"- kolejny powód za który kocham to miasto- Przemyśl jest tak malutki, że nawet uśmiechem odwzajemniasz znajomość ,,z widzenia" :) a wchodząc do sklepów stos bezpośrednich pytań- co Pana tu sprowadza do tego mrozu z ,,Wielkiego Miasta"? Nie widać Pana na balkonie... Rzadko Pan wraca...
Pozdrowienia dla sąsiadów (i Pana WU).

i chyba to ta specyficzna mentalność sprawia, że chce się powracać, mimo, że nie jest to moje rodzinne miasto...

Samotny wieczór pod pierzyną pod patronatem dwóch filmów- ,,Brokeback Mountain", do którego lubię powracać, oraz zaległego ,,Braterstwa", który jakiś czas temu został zapodany przez mą Rabkę...

Zatem odpoczynek się jak najbardziej udał, będący preludiumem przed urlopem, podczas którego się w końcu wyśpię- i o tym marzę jak o niczym innym...

Ethnic Orchard

2012-01-27T00:18:00.001+01:00

Obracając się w klimacie Etno, niedawno przy cynamonach, wróciłem do małych wspomnień do Starego Sadu i przyjacielskich warsztatów, które były zwieńczeniem wspaniale spędzonego lata.

Zatem nie mogę ominąć faktu, obdarowania gadżetami przez Doro na mych studyjnych, wielkomiejskich włościach, które pomogły powrócić do tych chwil- a sam fakt posiadanie tych piękności w okół siebie, sprawiają, że czuje się blisko tych wszystkich wariatów, którzy (oprócz Anety, którą mam obok) rozeszli się po świecie, wkładając ręce w materie, które pozostawią po sobie ślad :)

Tego ,,Małego Uciekiniera" wszyscy wielbiciele Sadu dobrze znają ;) już zatem wiadomo, gdzie zwiał- teraz jest skazany na moje wędrówki, ponieważ po zgubieniu małpy, stał się moim nowym, zwierzęcym sprzymierzeńcem.

Seria OctoPussy to mój faworyt, jeśli chodzi o Wiedźmowe rękodzieło- mam nadzieje, że niebawem całą ceramikę, będzie można zobaczyć na forum publicznym- ale nie tym wirtualnym.

Kopnął mnie zaszczyt wglądu w proces powstawania prac, zobaczenie glinianych rzeźb przed pokryciem szkliwem, oraz tych, których nie ma w eterze- co sprawia mi wiele radości, czerpiąc inspirację i dostając małego ,,pałera" do swojej roboty.

Podobno po wyjeździe z Sadu, z gestem rzuciłem tą apaszką pod stół, która przeszła kurzem i kawałkami gliny- choć szczerze powiem, że nie pamiętam takiej sytuacji ;P

a dopiero w ciapongu się zorientowałem, że ten prezent od Doro został na miejscu- będącym znakiem, że jeszcze kiedyś tam powrócę- bo nie zna się dnia ani godziny, kiedy K.I.M. zawita pod Twoimi drzwiami- choć prędzej zgubi się w miejskim terenie i będzie błądził idąc nie w tą stronę co trzeba- zatem nic nowego (łoł) ;>

Obecnie apaszka, służy jako opakowanie do... indeksu ;)

zabawna sytuacja podczas zaliczeń, gdy przy profesurze zaczynam rozkładać go jak starą księgę czy zwoje, odwijając z materiału- zrobiłem to nie tylko dlatego, że lubię czuć energię przyjaciół i mieć ich przedmioty obok, nosić je i dotykać (fetysz) ale też dlatego, że plecak i torba od wewnątrz są brudne od ołówków i węgla- a nie lubię ,,pokrowców" ;)

choć apaszka nieziemsko wygląda, gdy jest podświetlona-

kiedyś zrobię z niej etniczny abażur :)

,,Gdy rozum śpi, budzą się demony (upiory)..."

...czyli gdy kota (Doro) nie ma (śpi błogo), myszy (uczestnicy warsztatów) harcują ;)

Tym akcentem powracam znów na swoje zaściankowe włości (machając z ciapongu mijając Stary Sad po drodze), by złapać weekendowy, świeży i mroźny oddech na hasie, napić się lampki wina w doborowym towarzystwie, skorzystać z dobrodziejstw masażu (oj jak tego potrzebują moje rosnące mięśnie, spięte dodatkowo robotą) i przygotować się emocjonalnie na 2 tygodniową ucieczkę z tego świata- jednak przed tym czeka mnie jeszcze poniedziałkiem i wtorkiem ostatnie starcie na uczelni ;>

wracam do domu :)

Dopraw Sobie Życie ;)

2012-01-26T01:55:00.000+01:00

Error! Error!

Tym razem post ostro ,,przyprawiony"

,,..When You're Feelin' Sad And Low
We Will Take You Where You Gotta Go
Smiling Dancing Everything Is Free
All You Need Is Positivity..."

Dzisiaj zabieram Was na inną galaktykę, a konkretnie na Instalację WU, gdzie mój mistrz Jedi o tej samej nazwie w swoim Malinowym Sputniku, przemierza ,,mleczne" przestworza, chwilami mieniącą się kolorem tęczy, w poszukiwaniu swojej gwiazdy- i życzę mu z całego sera, by nie skończyło się to na gwiezdnym pyle ;)

Z racji obchodów 18tych urodzin Wu (któremu min. zawdzięczam determinację pracy nad swoim ,,ciaukiem", któro nadal się zmienia) chciałbym oddać troszkę tego lewitującego miodu w serducho, którego mam ponad stan- bo może czasem to skrywa- ale potrzebuje tego jak nic innego na świecie :)

Ukradkiem pojawił się ponad rok temu na moim pasyjnym poletku i od tamtej pory zostawia tu swój ślad z pewnym dystansem, którego nie pozwala przekroczyć byle komu, będąc nieodłączną częścią KWA (Kółka Wzajemnej Adoracji) mojego plemienia ;)

Do tej pory się zastanawiam, jak tutaj trafił...

z odległej galaktyki, zostawił swój pierwszy, oficjalny ślad i po dłuższym badaniu terenu otworzył i swoją orbitę dla reszty załogi w jednym z komentarzy na ,,Passionie", by mogła doznać troszkę innej instalacji ;>

Zatem dzisiejszą datę uważam za jak najbardziej wskazaną do małego uchylenia rąbka tajemnicy ;)

,,Wstyd..."

kolejne preludium rysunkowe (celowo rozmazane) przed zapowiadanym obrazem- który był pierwszym chrabąszczem , który zapragną mieć Pan Freak 9 miesięcy temu ;)

Z racji tego świętowania, przyszedł też czas na odkrycie kolejnych kart szkicowych (tak głęboko skrywanych i niedostępnych nikomu, bo mam wypieki na swym policzku) od dawna zapowiadanego ,,orgistycznego" projektu hds'a- który niebawem ujrzy światło dzienne- Pan Wu nawet niedawno domagał się wyjaśnień w tej sprawie ;)

Prędkie chrabąszcze powstawały min. podczas porannego robienia kawy, czy podczas (uwaga) rozmów telefonicznych ;) ha ha ha fetysz rozhasanych dłoni, które ciągle muszą coś robić- nad którym ciągle walczę- na razie rezultatów brak ;)

Na zakończenie obowiązkowa, urodzinowa dedykacja muzyczna, będąca wynikiem teledysku otwierającego posta :*

oryginał do porównania ;>

:* Jeszcze raz wszystkiego dobrego Wu :*

lewitujemy z całym Małpim Gayem :DDDDDDD

bu ha ha

P.S.

Muszę to powiedzieć- no muszę- nie byłbym sobą & wykorzystam sytuację ;)

Co do Spice Girls...

Będąc dzieciakiem nigdy nie zwracałem na to uwagi- ale teraz muszę to stwierdzić-

Mel B ma zajefajny biust- odkopując całą esencję po 15 latach ;)

gdyby teraz dziewczęta były na topie, Melanie zapewne konkurowałaby z mą Kimuszką ;P
wystarczył tylko impuls kolegi w pociągu, bo sobie o tym przypomnieć ;)

Dziękuje za uwagę-
zatem pozdrawiam czule i ściskam w pasiku ;*

Z perspektywy stołu...

2012-01-25T16:58:00.003+01:00

Podczas zaliczeń w pracowni zostało mi przypisane zatrudnienie się w ,,Pudelku" (jeszcze pół roku temu nie wiedziałem co to takie jest- podziękowania składam na ręce Green)- bo niczym mały obcokrajowiec hasam z aparacikiem, pstrykając ukradkiem nic nieznaczące fotki- mimo, że i tak każdy o tym wie ;]

(został mi nawyk po poprzednich studiach, gdzie zabierało się całą dokumentację mijających chwil i zdarzeń, by powracać do nich podczas nostalgicznych wieczorów).

Miło było zawitać w końcu w pracowni malarstwa i poznać osobiście Panią prof, zamieniając z nią kilka słów- o dziwo nie dostałem reprymendy za ciągłą pracę prywatną- a nawet dostałem ładną cyferkę do indeksu (za ładny uśmiech chyba) omijając zajęcia weilkim łukiem (na rzecz Wklęsłodruku) ;)

i znów słowa- UCIEKAMY OD REALIZMU, bo już opanowany!!!

Ale w ramach rekompensaty, trafiła mi się rola wieszania wszystkich prac na ścianie- z racji, że jestem ruchliwy i dobrze mi ,,to" idzie- mimo, że byli panowie więksi i silniejsi- jednak młotek w ich ręce wyglądał dość (że tak powiem) radośnie, więc trzeba było mnie do ,,czarnej" (marianowej) roboty, pokazujac jak się trzyma tworzywo inne niż pedzel czy ołówek ;)

w końcu poczułem się bardziej mężczyzną :PPPP

nawet Kurka to stwierdziła, zatem nie są to wieści wyssane z egocentrycznego palca.

eh po prostu nabijanie i nadziewanie zawsze dobrze mi szło...

Półmetek sesji mam za sobą ;)

Zastanawiam się czy ocena celujący z wyróżnieniem z Wklęsłodruku to zasługa ciężkiej pracy, czy bliskiej relacji emocjonalnej z panem O.?

Czy w takich momentach obiektywizm wchodzi w grę?

Nie wiem...

Ciężko jest mi to stwierdzić- chociaż zadowolony jestem z chodzenia do warsztatu ,,ponad stan" i z powstałych prac- mimo, że niedosyt jest- Pan O dobrze wie, że na cyferkach i ocenach nigdy mi nie zależało- efekty pracy i samozaparcie- nigdy nie przeżywałem swoich porażek- bo wiem, że były one słuszne (w przypadku szkolnictwa). Odwalając fuszerkę, popychając jedno, by tylko przeszło, wiadomo że efekt jest mizerny- i działa to też oczywiscie w drugą stronę...

Kiedy wkładasz w pracę oprócz zaangażowania i czasu, wiele serca.

tym akcentem pożegnałem pracownię (w której czuje się tak dobrze...) na najbliższe 3 tygodnie...

Mam powrócić z nowymi projektami (oczywiscie z wizerunkiem ,,prywatnego" modela- chociaż tutaj mam nad sobą znak zapytania)- prawdopodobnie ruszymy materię, którą zaproponowałem prywatnie podczas przedświątecznych konsultacji. Czas opowiadać o swoich emocjach również i w tej pracowni- pracując równolegle na drugą rękę z rysunkiem ;)

oj dzieje się w środku dużo, oj dzieje...

może odpoczynek, który lada dzień nastąpi, przyniesie wybuch nagromadzonej podświadomości w chrabąszczach...

we will see
:)

polecam do posłuchania & dla oka

(dzięki Cypisior):

Sweet Bribery

2012-01-25T01:16:00.005+01:00

Sweet Bribery-

czyli kiedy sztuka kulinarna spotyka się z doczesnością smakowego kubka

Moim paradoksem funkcjonalnym jest fakt, że nie mam umiaru do słodyczy pod każdą postacią (stąd moja miodowa lewitacja jako kulka miodu?)- wchłaniając chwilami niewyobrażalne ilości za jednym razem- co to duża tabliczka czekolady w ciągu kilku minut? Lody z 10cioma gałkami, brytfanka jabłecznika czy sernika? Tutaj w radosnym pląsie unoszę w górę dłonie, że nie wpływa to na moją wagę ha ha a ja nie mam nic na swoją obronę, że potrafię zmieść większość słodyczy ze stołu będąc w gościach ;) a moment ,,zamulenia" wcale nie jest dyskomfortowy ;)

W okresie zmożonej częstotliwości emocjonalnej, oczywiście ten stan nałogowo się powiększa- z racji pluchy za oknem i półmetka sesji (niebawem oddech), pokusiłem się o połechtanie mojego podniebienia w najpiękniejszy sposób ;)

NALEŚNIKI Z SEREM NA SŁODKO (%)

K.I.M.'onie dodatki

Kiedyś mój wyczyn kulinarny pojawił się na blogu, gdy ,,podniosło mi ciśnienie" (rzekłbym , że podkurwiło- ale nie wypada tak brzydko pisać na forum- fuj fuj) kilka osób w tym samym czasie- jeszcze były to wale(n)tynki, więc miody na serce jak nic...

Pisałem wtedy, że za naleśniki potrafię zrobić wszystko i należą do najlepszych form przekupstwa mej osoby- bo to szczera prawda.

Zatem odkrywam mój ,,mroczny sekret" i wkładam broń w dłonie swoim przeciwnikom/sprzymierzeńcom, by wiedzieli jak mnie osłabić, owijając w okół paliczka swego ;)

w tej materii rozkładam się sam na łopatki...

Czasem się śmieje, że niektórzy w bliskich relacjach czekają na pierścionek...

na słowo kocham...

na wiele czułości, by przełamać bariery...

mi wystarczą np. takie Naleśniki i po sprawie ;P

jestem kupiony wpadając jak śliwka w kompot

ha ha ha

Najczęściej łechtam swoje podniebienie a la Gundel

(tyle, że przerobione na swój sposób- z górą wielorakich bakali min. migdały, orzechy, żurawina(!!!), rodzynki, zboża i obowiązkowo cynamon- duuuuużo cynamonu- w końcu jestem ancynamonem ;) )

Gdy powracam do domu, sztandarem jest, że pierwsze na co mam ochotę, to usiać w swojej pracowni i ze smakiem zjeść naleśnika- i zazwyczaj tak się właśnie dzieje- wtedy z zapchanymi ustami rozpływam się razem z czekoladą %)

jak dobrze, że wracając z nocnego pociągu mam po drodze 24godzinny sklep

istna orgia i szatańska rozpusta!

zatem wracam z powrotem do lodówki, po kolejną porcję-
piękna przerwa podczas ogarniania nocą chrabąszczy ;)

SMACZNEGO!

Ethnic Poison...

2012-01-24T03:49:00.001+01:00

,,...Weź się w garść i przestań żyć w jakiejś iluzji- trzeba żyć tu i teraz,

nie żyjesz wczoraj ani jutro\tylko dziś...

nigdy nie przeżyjesz życia goniąc za przyszłością i rozpamiętując to co było,

zakotwicz się w swoim życiu-

bądź w nim

ŻYJ!

Jeżeli wstajesz rano i czujesz się jak robot, to bądź robotem- jutro możesz być małpą, a pojutrze wielorybem- po prostu bądź dzisiaj..."

Słowa mojej emocjonalnej opiekunki, brzęczały mi cały wieczór, dlatego otwierają dzisiejszego posta- czasem jest miło, gdy ktoś weźmie Cie w obroty, mocno po telepie i gratisowo wyleje kubeł zimnej wody na łeb, by brać w końcu to co swoje ,,za nabiał".

Arthi :*

jesteś wspaniałą przyjaciółką!

Wczoraj etniczne gadżety, wcześniej zapowiedź kolejnego projektu, a dziś właśnie wracam do tego, co zostało mi zakorzenione i wpojone już dawno temu za dzieciaka- chyba o to chodziło min. Anecie nazywając mnie Plemienną Paplą.

Obiecałem mały powrót malarskich chrabąszczy, które rozpoczęły moja przygodę z kolorem i farbami- nie mając zielonego pojęcia co z czym się je.

Jeszcze niedawno bym się powstydził tych wariatów- dziś widzę w nich długą drogę, jaką przeszedłem przez tak krótki okres.

,,What's The World..."

akryl na płótnie

60x80

2008

O tym, że w mojej krwi płynie mieszanka wybuchowa różnych ras i regionów, wiadomo już od dawna i czasem zdarza mi się coś na ten temat przebąknąć między wierszami.

Ile i jakie nacje?

Patrząc na kilka pokoleń ,,swego rodu", doliczyłem się jak na razie 5, a jest to dopiero pion i jedna gałązka- więc zapewne ma ,,koczownicza" familia ma o wiele więcej w zanadrzu.

Pozostawiając jednak czytelnictwo w niewiedzy (jak i rasistów)- nacje zachowam na razie dla siebie- choć jak powiadałem- czytając i obserwując uważnie mój ślinotok twórczy, linki i dedykacje muzyczne, można dojść po nitce do kłębka do wszystkiego co mnie dotyczy- nawet do mego rozmiaru... buta ;P

,,Mama Africa..."

olej na płótnie

50x70

2008

Wychowując się w specyficznym miejscu, nie trudno pominąć faktu muzyki, która zawsze budowała dom- gdy jeszcze jako tako funkcjonował jako coś więcej jak tylko mieszkanie.

Może właśnie ona tak pozytywnie nakręcała całą machinę napędową, przyciągając innych ludzi- sąsiadów, ponieważ nasze drzwi ,,nigdy" nie były zamykane na klucz (!), a często w ogóle się nie domykały :) bardzo mile wspominam ten czas- gdy ludzie przychodzili do nas ,,odpocząć", schronić się na chwilkę, zapomnieć i po prostu być :) może jeszcze otoczka która panowała- przedziwne gadżety, niekończące się ilości płyt winylowych i książek, które chwilami robiły za półki, no i oczywiscie wymalowane przez mojego Ojca ściany w różne motywy (roślinno, zwierzęco, naturalne), przechodząc z jednego pomieszczenia w drugie, wtapiało się w inny klimat...

stąd ten pozytywny pląs z ADHD, który wyssałem ;)

Niestety później wszystko zostało zaniedbane, gdy rodzina się rozpadła i po raz kolejny trzeba było zmienić miejsce zamieszkania...

,,Jammin..."

akryl na płótnie

50x60

2009

Motyw Afryki przewijał się chyba przez cały okres mojego dorastania- pamiętam, że nawet swego czasu byłem zagorzałym rastafarianinem- i pierwiastki tego pozostały mi do dziś, mimo, że cała świadomość postrzegania świata i samego siebie bardzo się zmieniła ;)

Wystarczyło prędko dojrzeć- dojrzeć może to złe słowo- w mym przypadku było to przeskoczenie pewnych etapów mimowolnie, z racji losu i sytuacji- co odbija mi się czkawka do dziś- Syndrom Piotrusia Pana, który z dziecka przeskoczył nagle w dorosłe życie, nie przechodząc spokojnego okresu młodzieńczego ;)

ale wszystko jest do dopracowania- czasu, czasu i czasu...

,,Lost..."

akryl na płótnie

50x30

2009

Afryka była moim tematem przewodnim przy studiach projektowych przez całe 3 lata- będąc męką dla moich profesorów, którzy mieli tego aż do porzygu z mej strony ;)

Powstawały ciągle szkice wstępne do projektów, makieta parku afrykańskiego, projekt świątyni afrykańskiej, oraz pierwszy lampion z tykwy.

Przy obronie pracy licencjackiej z Architektury Wnętrz, w pracy pisemnej ,,Pożegnanie Z Afryką", na zasadzie emocjonalnego pamiętnika (tak jak pisze tutaj), ukazałem swoją krótką historię przeobrażenia mentalnego w projekcie, porównując ją do podróży pustelnika przemierzającego Afrykę w poszukiwaniu Oazy, aż trafia do źródła, celu- czyli ostatniego stadium projektu.

Pisałem o projekcie, przewijając historię zdrady, gwałtu, AIDS, biedy, szczęściu, tańcach i rytuałach.

Był to bardzo osobisty felieton- wiem, że tak samo zadziałał na komisję- i o to chodziło ;)

Dyplom był połączeniem kultury Afrykańskiej ze Słowiańską, będącym zwieńczeniem 3 lat pracy na uczelni- oczywiscie wspomnę że moje początki tam były dość kulawe ha ha ha

,,Nobody's..."

akryl na płótnie

50x60

2009

,,autoportret..."

ołówek na kartonie

2007

Teraz po kilku latach powracam do tego motywu, z zupełnie inną świadomością i samym warsztatem... powracam do ilustracji, powracam do komiksu, powracam do korzeni...

szukam ciągle swojego osobistego sposobu przekazu tego, co gdzieś w środku głośno krzyczy, chcąc się w końcu z piersi wyrwać- potrzebuje znów impulsu...

motorka...

inspiracji?

Czarny Marian staje się Czarną Panterą...

,,Jamaican"...

...tak jestem nazywany przez ,,paparazziego" Pitera- autora ukradkowego zdjęcia
(o zgrozo, jakie on ma kompromitujące mnie zdjęcia w swym dorobku ;) )

zatęskniłem dziś za tym wariatem, któremu niebawem poświecę osobny wpis :*

Break Ya Neck...

2012-01-22T23:02:00.003+01:00

Skoro obracam się ostatnio wokół etnicznego tematu, czas kontynuować rozgrzane poletko

(pomijam fakt, że zostałem ochrzczony Paplą Plemienną wianuszka wiedźm i czarownic).

Przy ostatnich oględzinach w warsztacie, spotkała mnie (kolejna) niemiła sytuacja, mimo całego miodowego uroku dnia- o czym nie wspomniałem. O tym, że zgubiłem swoja małpę, która była nieodłącznym elementem mojego pląsu, powiadałem już nie raz i nie ma bata bym to przełknął i przebolał...

W ramach tego, powróciłem do swojego starego naszyjnika, wykonanego przez Wiedźmę z Sadu, który dostałem podczas jednego ze spotkań przy zupce u Pani Lusi w uczelnianym bufecie (u boku Cypisiora)...

Jest piękny!

Z obiektywnych reakcji wiem, że podoba się bardziej, niż ukochana, kościana małpka.

Pech chciał, że podczas czyszczenia matrycy, stało się to samo co w pierwszym wykonaniu z małpą (która na wakacjach pękła, po upadku na podłogę)- tym razem naszyjnik się rozwiązał z mej szyi i padł plackiem o kaflową posadzkę...

trah...

no i efekty widoczne są na zdjęciach ;/

SIC!

Jednak naszyjnik tak pękł, że można go jeszcze odratować- na szczęście w nieszczęściu nie puściły wiązania cieniutkiego sznureczka (o który Doro się bała od samego początku jego powstania)- zatem czas zaopatrzyć się w kropelkę...

ale jak na razie wylądował na półce...

Dwa naszyjniki, tak przeze mnie ubóstwiane, szlag trafił, więc musiałem przeprosić się z inną materią, która ani razu nie była przeze mnie noszona, a która przeleżała w szkatułce swoje- bo pół roku ;)

Z racji, że podczas warsztatów w Starym Sadzie (gdzie czułem się chwilami jak jeden z gospodarzy, otaczając opieką i felietonem innych buhaha), podczas obdarowywania zaproszonych gości, zostałem... pominięty przez swoją swobodę, oczywiste ,,bycie" tam, przyjaźń między nami- o czym sama Cukiniowa Gospodyni, przypomniała sobie po czasie (co oczywiscie rozlało wiele pozytywnego i wewnętrznego ciepła) ;)

(tak na marginesie, jako jedyny z uczestników prowadzących poletko, nie pisałem o smaczkach tych warsztatów- z racji odwyku bloggerowego... ale jeszcze nie raz się pojawi jakieś miłe wspomnienie w tej materii- szczególnie związanymi z pewną sytuacją, która być może zostanie ukazana w chrabąszczu)

Anu więc sam musiałem zadbać o siebie mając dostęp do wielu, profesjonalnych materiałów, by nie wyjechać z pustymi rękoma- więc postawiłem na etniczne gadżety szyjne ;)

Z racji, że pewien zakapior dostał wspaniały, cynamonowy wisior z labradorytem, zrobiłem sobie podobny egzemplarz własnymi przeszczepami- zmieniając kilka dodatków, z myślą by kiedyś wspólnie wyjść w nich na pląs.

A piękne szyje... to piękne szyje

;)

Zatem obecnie owy wisior stał się nowym atrybutem- choć obiektywnie stwierdzam, że dwa wcześniejsze naszyjniki nosiło się o niebo lepiej- może to kwestia przyzwyczajenia? a może dlatego, że były wykonane przez kogoś innego, czerpiąc z nich wiele sentymentu i energii duchowej jednocześnie?

Drugi, wykonany naszyjnik siłą rzeczy został zachomikowany przez moją siostrzenicę, bo stwierdziła, że chce wyglądać jak ,,Onkel Aruś" i z dumą wyjechała z cynamonem ;)

Kręcąc się nadal w etnicznych charakterze, zapraszam niebawem na mały powrót do przeszłości- gdzie pierwotny klimat (pierwsze chrabąszcze) afrykańskich chatek, przypomni o mej mieszance rasowej...

P.S.

na pierwszym zdjęciu naszyjnik został położony na orientalną chustę, którą dostałem w ostatniej chwili wyjazdowej z warsztatów od Doro- która przeszła kurzem i gliną przez moje nierozgarnięcie ;)

ale o tym przy innym wpisie wraz z suprise'ami ze Starego Sadu, które przeleżały dwa tygodnie na ,,ukochanej" Poczcie Polskiej...

If You Had Maori Heart...

2012-01-22T03:51:00.001+01:00

Już dawno nie zdarzyło mi się zasnąć popołudniu, a tym bardziej przy czyimś boku- Jego obecności.

Gradowy Dreamcatcher (drugą robótkę można zobaczyć u mistrza Jedi) w końcu zaczął działać i przynosi nieziemskie efekty. Powracają do mnie sny, które mogę porównać do tych, które miewałem jeszcze ponad rok temu- gdzie w swej realności (jeśli chodzi o obraz) i irracjonalności jednocześnie (wydarzenia), pozwalają, wręcz nalegają by zatrzymać się nad nimi na troszkę dłużej...

Ranki są teraz tak piękne- drzemanie- gdy sen miesza się z rzeczywistością- świadomość tego co dzieje się dookoła, że sen to sen- kontrola nad nim i to pragnienie nie wstawania z łóżka...

Ostatnio uciekam bardziej w marzenia, plany i niedaleką przyszłość, niż stanąć w końcu twardo na ziemi, skupiając się na tym co jest tu i teraz, mimo ciągłej pracy- czując gdzieś podskórnie w sercu, że coś mi ulatuje- pragnąć czegoś więcej i dalej.

Magiczny i szamański (chwilaminiezrozumiały) czas...

w którym poszukuje kolejnych inspiracji- mimo nadchodzącego tygodnia pełnego pracy, zakończając uczelniany semestr- po którym odetnę się totalnie na jakiś dłuższy czas od rzeczywistości, znikając jak kamień w wodę...

...powracając z kolejnymi, naładowanymi akumulatorami i... chrabąszczami ;>

ale jeszcze kilka dni...

Wraz z Cypisem przygotowaliśmy materiał pomocniczy (przy którym mieliśmy sporo zabawy) do kolejnego projektu rysunkowo- malarskiego (czyli nie jednego chrabąszcza- a całej serii), tym razem łącząc nasze etniczne i orientalne korzenie, z magią, pogańskimi wierzeniami oraz głównie z podróżą do Nowej Zelandii, a konkretnie napotkania po drodze kultury Maorysów- szczególnie ich sztuki ludowej oraz charakterystycznego sposobu zdobienia twarzy skaryfikacyjnym wzorem, który głównie dał początek naszym europejskim tribalom w tatuażu.

Zapowiada się ciekawa praca, którą zacznę realizować powrotem zza światów.

Paradoksem jest fakt, że swoje pierwsze, malarskie chrabąszcze zaczynałem od prymitywnych, afrykańskich chatek i ilustracyjnych przedstawień tamtejszej kultury- obracając się w kółko obok tego tematu.

Teraz gdy mój warsztat poszedł do przodu, wraz z całą świadomością- ja powracam do materii, która ,,nowym" okiem zostanie odświeżona ;)

Ostatnią inspiracją do projektu była piosenka oraz teledysk Fever Ray, którego nie potrafię nigdy obejrzeć do końca- zawsze mam ciary, które dreptają od kręgosłupa po sam kark...

,,Ofelion..."- dyptyk- akwatinta

2012-01-21T02:04:00.001+01:00

,,Ofelion..."

akwatinta

dyptyk

2 x 100x70

(200x70 całość)

Praca nad dyptykiem została w końcu zakończona :)

( pierwszą część ryciny można zobaczyć w archiwum & etapy jej powstania)

W kompilacji komputerowej (złożenia dwóch części z osobnych zdjęć) pojawiły się różnice czerni i szarości z przejścia jednej pracy w drugą- jednak w rzeczywistości szarości się przenikają...

Nie miałem dostępu do ostatecznej ryciny pierwszej części, bo obecnie leży w stosie z innymi pracami.

Praca na osobnych matrycach to ciężki kawałek chleba, któremu poświęciłem wiele pracy- dziobiąc ten dyptyk w warsztacie od środy do piątku (od rana do wieczora) od kilku tygodni.

Pomysł całościowej pracy dyptyku należał do prof Henryka- bo moim pierwszym założeniem był tryptyk z trzema osobnymi przedstawieniami popiersia- profil, en face i 3/4 utopionego S.G.Ch. (hds'iora).

dla przypomnienia cały widok na odbitki wstępne/wcześniejsze.

Dzisiejszy dzień mogę nazwać miodem na serce, po kilkudniowej cieczce emocjonalnej (nie dałem po sobie poznać na poletku buhaha) stanąłem na nogi pełen rześkości ;> niekoniecznie dlatego, że obudziłem się z wypiekiem na twarzy, po burzy nawiedzanych mnie nocą snów (sypiam w końcu- hell yeah), po których dostałem nadpobudliwości o_O

Wiadomości goniły newsy, a konwersacja goniła konwersacje, chwilami nie pozwalając na pracę- ślinotok jednak wciąga nałogowo- a faceci to największe plotkary i tego trzymać się będę ;>

Dziś dostałem wspaniały i wyjątkowy prezent...

Nie tylko chodzi o przedmiot, ale o sam fakt stworzenia i gestu.

Mniód...

Nie posiadam narzędzi do obróbki matryc (gładzików, chwiejaka, rylców itd) przez ciągłe kłopoty finansowe, funkcjonując docześnie z dnia na dzień tak na prawdę, odcinając to, co wymaga dużych wydatków- chwilami idąc najtańszym kosztem (choć i tak reformą było zainwestowanie w lepszy papier do rysunku i osobny (czerpany) do grafik i same matryce- które szarpią kieszenią niemiłosiernie). Sprzęt pożyczam zawsze od prof O. lub Tomka (asystenta)- dziś niestety ani jeden, ani drugi nie wziął dziabongów... a konieczny był do wygładzenia kilku partii na blaszce ,,Ofeliona", wyciągając jaśniejsze fragmenty.

oto

gładzik:

Obydwoje zaczęli się nagle krzątać...

Nagle po jakimś czasie z kantorka zaczął donosić się dźwięk szlifierki...

Ja, jak to ja, musiałem z ciekawości zbadać teren swym czarnym nosem ;>

Klęczący prof O., na wpół zgięty, z kawałkiem stalowego pręta w dłoni i szlifierką do metalu zagłuszony dźwiękiem, okrzyknął, że robi mi gładzik ;) natomiast Tomek krzątał się po pracowni, wyginając między stołami kolejne metalowe przedmioty, by zrobić następny.

Taka konspiracja!

Stałem wryty z wielkim bananem na gębie nie wiedząc czy pomóc, czy uciekać...

Po dobrych kilku dziesięciu minutach narządko było gotowe, które z gestem i dumą prof.O wręczył w me dłonie.

Z radością okrzyknąłem:

,,AAAaaaaaaa- kiedyś sprzedam gładzik na allegro i pójdzie za grube miliony- mimo, że zawsze chciałem ukraść Panu buty- poszły by jak świeże bułeczki"

Na co prof zareagował śmiechem, jakiego dotąd nigdy nie słyszałem, kwitując, że jestem zakręcony i z radością wyszedł...

Po kilku minutach wystawiając tylko głowę zza drzwi-

,,Ale Arek, mi chodziło, że jesteś pozytywnie zakręcony- pozytywnie- nie obrażaj się tylko!" i znów zniknął...

Dostałem śmiechowego kociokwiku, wyduszając tylko: aaaale ja wiem!!!

Tak...

Ten gest zapamiętam na długo :)

a gładzik zachowam, tak jak zachowałem ołówek automatyczny 0.9 po moim tacie, którego pilnuje jak oczka w głowie.

O mojej słabości, wdzięczności i wielkiego szacunku do prof.Opowiadałem już nie raz...

Tak wyobrażam sobie idealnego ojca, którego nigdy nie miałem i muszę przyznać, że w Jego towarzystwie właśnie tak się czuje i widzę, że działa to w obie strony- bo faktycznie otoczył mnie opieką, uwagą, cierpliwością i... nauką :) wie o mnie tyle co każdy z moich przyjaciół, ponieważ rozmawiamy o wszystkim, czasem nawet o dość ciężkich i smutnych sprawach- emocjonalnych i przeszłościowych... Bariera pękła 2 lata temu, gdy zaczęliśmy razem przygotowywać się do moich studiów- tak zaczęła się współpraca- mimo, że tak na prawdę nigdy nie wiedziałem kim jest i co tak naprawdę robił- a znamy się lat 5.

dziś pracownie odwiedził pewien Pan:

Z racji, że za 2 tygodnie znów znika zza Polski granice- (tym razem Australia), chciał zobaczyć przed feriami, gdzie tak się szlajam dniami i nocami, i dlaczego wracam śmierdzący jak zakapior, dodatkowo brudny pod pachę samą...

Również brudne (oprócz dłoni) miałem dziś skarpecioszki, które przemoczyłem w swych dziurawych trampkach w drodze na kolejną, wieczorną rozpustę- ale na pocieszenie łez, suszących się na kaloryferze skarpet, pysznej kolacji i oczywiscie ,,Michałków" (stały gwóźdź programu), dostałem na stopy niesamowity, ,,etniczny" gadżet, z którym musiałem za pozować z samą Królową Fotograficznych Pantofelków ;P

Czarny Marian

Kochana :*

słów brak :DDDDD
i oddawaj gładzik!!!
:P

Dzisiejszą dedykacje muzyczną sponsoruje Tomek ;)

W momencie kiedy p.Henryk wcześniej zmyka do domu i tylko przekroczy próg drzwi- z głośników zaczyna płynąć całą dyskografie Queen!

Tydzień w tydzień...

aż do porzygu ;P

A gdy weekend się zbliża, słuchać muzykę już na uczelnianym korytarzu- dając innym do zrozumienia, że ,,czas na odpoczynek i wypierdalać już do domu!"

ten kawałem należy do moich ulubionych :)

no i z dzisiejszego sentymentu Tatinowego-

ponieważ starszy Pan Twardowski też lubiał Freddy'iego ;)

i tego się trzymajmy :D

2nd Year Of ,,Passion" Life...

2012-01-19T21:19:00.002+01:00

Dziś stuknął drugi roczek, gdy pojawiłem się w wirtualnym świecie, poczynając powolutku swoje emocjonalne wyflaczenia ;) w zeszłym roku delikatnie podziękowałem za odwiedziny i ujawniłem w jaki sposób pojawiłem się na bloggerze, który traktowałem bardzo infantylnie i taki wtedy byłem, uważając często na słowa, by za dużo nie wyrzucić w eter publiczny, pisząc o doczesnych sprawach, sytuacjach, planach, sukcesach- omijając troszkę emocjonalne aspekty- chyba, że w nocnych raportach, które były oderwaniem myśli od serca.

Co zmieniło się przez ten rok w prowadzeniu bloga?

Wiele...

Nawet rzekłbym, że bardzo wiele...

A jak on wpłynął na mnie przez ten rok?

Jeszcze bardziej...

Ten bloga ewoluuje razem ze mną, zmienia się tak samo, jak i ja się zmieniam, ponieważ wszystko wychodzi naturalnie, spontanicznie, czasem pod wpływem emocji, dość silnych- pamiętnik, dziennik, owiany chrabąszczami, które w suchy sposób wrzucam na portale artystyczne.

,,Passion..." jest moim ekshibicjonizmem, którego rzecz jasna się nie wstydzę- mimo, że czasem (jak to Aneta stwierdziła) wymaga to ,,odwagi"- mówienie często o rzeczach bardzo trudnych, głębokich, dotykających mojej emocjonalności, autonomii, braków, bliskości, porażek, sukcesów, planów, marzeń, seksualności, pragnień, miłości, przyjaźni i stanięcia twarzą w twarz z przeszłością (bardzo trudną), która prędko kazała mi stanąć na nogi.

Samo podsumowanie bloga- jeśli chodzi o treść, można porównać tymi samymi słowami, jakimi podzieliłem się podczas końcoworocznego posta.

Były wzloty i upadki, w dwóch miesiącach nie prowadziłem w ogóle poletka, pojawiła się chęć usunięcia bloga, zmieniając go na kluczyk- przechodziłem wtedy właśnie tą sinusoidę strachu o siebie i swoje emocje, które zostawały za bardzo wylewane w eter.

W pewnym momencie poletko przechwyciły również dwie inne osoby, stając się autorami.

i chyba o jednym z nich trzeba tutaj powiedzieć więcej.

Nie będę pisał o statystykach, sposobach jak do mnie trafiają ludzie z ,,zewnątrz", o oglądalności i komentowaniu...

Są to tylko cyferki, a dziennik leci dalej- nie ma to znaczenia tak na prawdę, po co, jak i dlaczego- ważniejsze jest jaki to skutek przyniesie tu i teraz, oraz w niedalekiej przyszłości.

Prowadzenie bloga przysparza często o niemiłe sytuacje, szczególnie jeśli chodzi o anonimowe komentarze, które dostawałem od czasu do czasu na maila- są tak denne i płytkie, że ręka, noga, mózg na ścianie... ale determinuje mnie to do dalszego poszukiwania prawdy oraz walki o pasje i miłość- głód miłości... chyba tym stwierdzeniem można skwitować cały ten teatrzyk.

Jednak piękniejszy (i to głównie zmieniło moje podejście do pisania) jest fakt, gdy zaczynają rodzić się znajomości bardzo miłe i piękne (dziękuje za maile)- które dorastają do rangi przyjaźni- tak się stało w 3 przypadkach (Doro, hds, Aneta).

Stali obserwatorzy wiedzą, kim był (i nadal w głębi serca jest) hds...

To właśnie równy rok temu, podczas blogowych urodzin, ujawnił się oficjalnie w komentarzu jako Fafik- mimo, że od samego początku, był cichym obserwatorem bloga- drugim, zaraz po Doro.
Później było Candy, Zabawa Obrazem, przejście z bloga na prywatę, później prowadziliśmy na swoich blogach osobne cykle, wprowadzając troszkę zamieszania na bloggerze- ,,Hasający Dialekt Sarkastyczny" oraz ,,Pink Friday"...

Nawet nie wiem kiedy od słowa do słowa, stał się moim artystycznym natchnieniem- dzięki czemu jestem teraz na studiach grafiki- bez Niego nie miałbym materiału rysunkowego i aktów.

Powstała artystyczna kooperacja Ham&Kid, a o reszcie już mówić nie będę- bo i tak ciągle się powtarzam- więc wystarczy przeczytać tylko pożegnanie, gdzie jest skwitowane wszystko.

Zatem bloggerowi mogę podziękować za tak kalejdoskopowy rok, bo gdyby nie wirtualny świat, nie byłbym w stanie poznać tego Freak'a, który tak bardzo wpłynął na moją osobowość i emocjonalność przez ostatni rok.

Z resztą bardzo piękny i wyjątkowy.

Więc tym akcentem chciałbym Was zaprosić na poletko hds'a, gdzie został wrzucony w eter publiczny mały projekt bloggerowy ,,Malinowy Sputnik", do którego przymierzaliśmy się dzięki chat'erii w komentarzach, jako taki uśmiech w Waszą stronę.

Zapewne jeszcze 3 miesiące temu, sposób Jego przedstawienia byłby zupełnie inny, ale dzisiejsza data chyba bardzo pasuje do wyrzucenia w eter tego zabawnego projektu- do którego w końcu się nie dogadaliśmy- może to wina rozpadu?

aaaaaaaaaale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło :)

a Ja jako przedsmak, prezentuje szkice wstępne w tuszu i zalążki nieukończonych dykt ;)

Dziękuje, że zaglądacie czytać te wypociny-

chciałbym każdemu z osobna, ale chyba się tak nie da :*

zatem wasze zdrowie

P.S.

na otwierających fotkach-

piernik od Kurki oraz preludium rysunkowe przed hds'owym ,,Wstydem"

muzycznie z racji K.I.M.'uszki oraz ,,Sputnikowych" wibracji na moim & hds'owym poletku ;)

;P

Komiksowo- Warsztatowo...

2012-01-18T22:40:00.001+01:00

Dzisiejszy dzień minął pod znakiem cieknącego nosa, bólu głowy, kaszlu, gorączki i dreszczy... Po dwóch latach i mnie zarazki dopadły- wstyd... Nawet i ten fakt, nie mógł rozłożyć mnie na łopatki, zatrzymując w łożu, by przynajmniej przez chwile nie zostać przesiąkniętym zapachem pracowni Wklęsłodruku- powiem więcej- podreptałem tam nadgorliwie szybciej i nad gorliwiej, najpóźniej wyszedłem (mimo, że nadgorliwość jest podobno gorsza od faszyzmu).

Dzięki temu miałem przyjemność przyglądać się pracy prof O., który przedpołudniem odbijał swoją świeżutką, prywatną rycinę- chciałem zrobić zdjęcia- ale plecak został na antresoli, a byłem tak pochłonięty felietonem i samemu przyglądaniu się, że nie chciałem stracić ani sekundy tego widoku...

Musze przyznać, że nowości są bardzo obiecujące- a Jego architektoniczne rozwiązania i podziały, są może wynikiem pracy również na innej uczelni?

może ;>

Od słowa do słowa- a raczej prędko uciekającego czasu i miłej pogawędki, wyszedł (obok Pana Ofeliona, emocjonalnej prywaty, wakacji, mieszkania, planów i powstających chrabąszczy) min. temat komiksu, ilustracji i obrazowych przestawień teatralnych opowiadających historię.

Piękna dyskusja i owocnych planów ;P

Prof O. zastanowił się, uśmiechnął i podszedł do swojego zaplecza powróciwszy z dosyć obszerną książeczką, którą dostałem od Niego w podarunku.

,,Niepodległość Komisów" wydana przez Krakowską Akademię Sztuk Pięknych jest wynikiem pracy studentów- uczestników podczas warsztatów (i towarzyszących im wykładów) poświęconych tematu komiksu w dniach 30 marca- 4 kwietnia 2009 w uczelnianych pieleszach.

Medium jakim stał się komiks- oraz moment podniesienia jego rangi na uczelnianych progach dzięki zaangażowaniu kilku profesorów- pozwolił na wyzwolenie się studentom jako środka wypowiedzi, chwilami dość wymagającym, a jednak efekt finalny jest kapitalny.

Komiksowych wydawnictw Akademii jest jeszcze kilka, więc muszę ładnie się uśmiechnąć do mojego profesora, by wyniki podać dalej w eter pewnemu osobnikowi- bo zapewne w swej kolekcji ich nie posiada- a jak wiadomo nad uzależnieniami trzeba pracować- mimo uszczypliwości i złośliwości- tym razem nie pozytywnych- na co robię a pffff ;) buhaha

Dowiedziałem się od prof O., że są zajęcia z ,,rysunku narracyjnego", które tak na prawdę są zajęciami z komiksu, jedynie ubranymi w ładne słowa, by się nie wyróżniało z pośród innych nazw- zastanawiam się tylko, dlaczego nie miałem tego w pracowniach do wybory jeśli chodzi o rysunek?

Zatem oczęta mi się zabłyszczały i już jutrem wybieram się na pierwszą kontrolę z zapytaniem czy w przyszłym semestrze będę mógł się pojawiać i na tych zajęciach, co zapewne pomoże w pracy nad ,,pierwszym" komiksem.

Mogę oficjalnie ogłosić, że praca nad dyptykiem ,,Ofeliona..." została zakończona, jednak w pośpiechu pakowania nie udokumentowałem tego faktu- więc jako przedsmak powinno wystarczyć zdjęcie drugiego podejścia nóg (z czterech), oraz jedna z pierwszych odbitek popiersia, bo ostateczna wersja wylądowała już w stosie, z innymi ukończonymi pracami wielkoformatowymi reszty studentów ;)

Babuszka Doro'uszka ;)

2012-01-18T00:16:00.001+01:00

,,Babuszka Doro'uszka..."

tusz na kartonie

50x70

(prędko ogarniany podczas przerwy na graficznych zajęciach ;))

Obiecałem, że ujawnię Twoje prawdziwe oblicze ;P

buhaha

Z racji 18 urodzin Cukiniowej Wiedźmy ze Starego Sadu, sama postanowiła uczcić to wyniki organizowanego przez Nią Candy, jako daty niespodzianki- a ja, jak to ja, oczywiscie musiałem się ostatnio wygadać przy swoich imieninach ;)

Życzę Ci ,,Matko Chrzestna Bloga Mego" (Mój Prywatny Doradco Artystyczny) poukładania wszystkich swoich planów i zrealizowania ich perfekcyjnie do końca. Oby organizm przestał płatać figle, a siły mentalne dźwigały ciągle te ciężary z uśmiechem na twarzy- niekoniecznie te fizyczne- przede wszystkim te emocjonalne i doczesne :)

Byś dalej inspirowała a jednocześnie poszukiwała tych doznań u innych, widząc w nich ,,coś ponad" swoim ,,Trzecim Okiem". Podszczypuj sarkastycznymi docinkami i prędko ucinaj skrzydła obrośniętym w piórka narcyzom, dociskając ich do posadzi- rób to dalej tak dyskretnie i profesjonalnie, by nikt nie zdołał tego zauważyć i poczuć ;)

W kotle mieszaj mikstury i z oczek tłuszczu zapowiadaj dobre czasy, poganiając cukiniową chochlą przelatujące pod nogami koty- a raczej ich watahę, która ciągle do szafy lgnie ;)

Więcej warsztatów, więcej octopussów i więcej plotek na poletku ;*

Więc tym akcentem prędko ślemy życzonka, unosząc kielichy w dłoń ;P

Doro!

ZDROWIA!!!!!!!!!!

Dziękuje Ci za każde słowo, które wsiąkam jak gąbka-
za wsparcie, rady no i cierpliwość...

Dobrze, że Jesteś.

eehhh niech stracę- masz buziaka

a nawet dwa

:* :*

(fuuuuuuuuuj)

Face 2 Face: hds

2012-01-17T02:32:00.002+01:00

Face 2 Face:

,,hds"

węgiel + czarny akryl na kartonie

100x70

Jak zapowiedziałem podczas wrzuceniu swojego imieninowego autoportretu (który powstał w grudniu wraz z tym obecnie prezentowanym), rozpocząłem cykl wielkoformatowych, realistycznych portretów w niekonwencjonalnym kadrze. W rysunkach będą przedstawiane osoby, które wywarły, bądź nadal wywierają jakiś ważny wpływ na moją osobę, bądź w jakimś stopniu przyczyniły się do wielkich zmian nawet jedną sytuacją, powracając czasem do przeszłości, odkopując ich wizerunek.

Z racji, że blog jest moim typowym, dziennikowym wyflaczeniem emocjonalnym, pojawi się również notka na temat danych osób- chyba, że zostało o nich powiedziane już tu dużo ;)

a będzie tak często (w przypadku przyjaciół)...

Face 2 Face będzie trwało do póki nie powiem sobie ,,dość"...

Z powodów oczywistych na pierwszy rzut poleciał hds, o którym chyba nie muszę nic mówić...

...więc...

...nic nie powiem więcej, zapraszając tylko w niedalekiej przyszłości na nasze zaległe wytwory kooperacji Ham&Kid, które po ogarnięciu mej sesji, pójdą znowu w ruch- tym razem na trzeźwo ;)

Złożyło się to również z wynikami organizowanego przez Niego Candy, które zapewne uraduje wylosowaną osobę- wytwór z kości (poroża lub wosku) będzie zapewne kolejną perełką i wytworem z Jego rzemieślniczych dłoni, jak moja małpka, którą jakiś czas temu zgubiłem i niestety nie odnalazłem po wywieszeniu ogłoszeń w kilku miejscach na mieście i notki na Gumtree... Tym bardziej, że był to wytwór symboliczny i bardzo osobisty- mentalnie i emocjonalnie.

Choć sam autor- rzemieślnik bardzo dosadnie kwituje to w krótkim zdaniu:

,,Zgubiony w tym przedświątecznym czasie atrybut, to też pewien znak i podsumowanie jakiegoś okresu..." ;> i ma zapewne rację :)

miłego :*

Graphic Folks...

2012-01-16T12:49:00.002+01:00

Praca wymaga hasania jak i pod górkę, tak i z górki- dość często po stromych schodach...

Oczywiście jest to opłacalne w efektach tejże pracy, jak i również w sylwetce ud i łydki- szczególnie gdy kilka razy, w tą i z powrotem drepta się z matrycami, kartonami, werniksem czy ucieka się w stronę do automatu po gejowską kawę (niestety tą 3 in 1, nie można nazwać porządną kawuchą- a jak wiadomo, człowiek smakoszem się stał- i w sumie był od dobrych 10 lat).

Schody pracownianej antresoli pięknie przesiąknięte farbą drukarską i delikatnie drgające pod każdym stąpaniem, przyprawiają mnie o słabość.

Niesamowite uczucie spoglądać w wentylacje, która na wysokości kilku metrów rozprzestrzenia w komin zapach, którym oprócz schodów, przesiąkam i ja-

słychać stamtąd głosy o_O

Ruszyła praca nad drugą częścią ,,Ofeliona"- dziobając takiego samego wymiaru blachę (100x70) z przedstawieniem rozpływających się pod taflą wody nóg...

Oczywiście technika ta sama (akwaforta), która przed lawowaniem (używając pędzelka) kwasem poprzedziło trawienie za pomocą werniksu- właśnie to wymagało ciągłego hasania po schodach...

Blacha pokryta kalafonią, partiami zostawała zamalowana werniksem.

miejsca które miały zostać białe,były malowane jako pierwsze (zdjęcie pierwsze poniżej). Następnie na kilka sekund matryca lądowała w lekkim kwasie (który wyjadał niezamalowane miejsca, dajac delikatną szarość przy odbitce), po czym znów zamalowywałem kolejne partie i znów do kwasu i tak kilka razy, aż kwas wyżarł blachę do pełnej czerni.

Po oczyszczeniu benzyną i denaturatem blachy, nakłada się farbę i po takim etapie efekt ryciny wygląda tak

(okazując na pierwszej części Ofeliona):

następnie za pomocą pędzelka i mocnego kwasu, lawując i podlewając co chwilę wodą by kwas nie wyżarł zbyt długo (w ciągu kilku sekund potrafi zjeść blachę do czerni całkowitej) uzyskuje się malarskie półtony- przejście brody z wodą, ciała itd. Detale typu oko, broda, usta- sam osobiście użyłem kwasu lekkiego i efekt ostateczny wyglądał tak po kilka wcześniejszych odbitkach, po których znów lawowałem:

Mam za sobą już pierwszy etap rozpływających się nóg, teraz lawując uzyskać półtony i niebawem pojawi się druga część pracy. W przypadku tej odbitki- jako osobna matryca i ryt- funkcjonować będzie jako coś bardziej abstrakcyjnego, broniąc się jako samoistna część- natomiast z połączeniem z pierwszym rytem, będzie stanowić jedną całość o wymiarach 200x70

W ,,Loży Szyderców" zawitała Ewa (poznałem Ją w tamtym roku na egzaminach), która pracuje nad pracą licencjacką z grafiki warsztatowej. Na zasadzie akwaforty i akwatinty przestawi ,,pływaków" w basenach z perspektywy wodnej (od dołu) w 3 matrycach 100x70.

Śmiejemy się, że pożyczę jej Ofeliona do odbitek w basenie-

choć szczerze mówiąc i tak spróbujemy jedną odbitkę zrobić dla zabawy, łącząc nasze obydwie matryce w jedną. Jest to piękne w grafice warsztatowej, że mając kilka matryc, można nakładać jedną na drugą i odbijać kompilacje w nieskończoność, uzyskując różne efekty :)

,,Gruchające gołąbki" na antresoli, nieokiełzany śmiech i śpiew rozprzestrzeniający się po pracowni, zmusza innych o zaglądanie na gorę- łącznie z opiekunami kontrolującymi prace czy idzie w dobrym kierunku, czy opindalania się we wzajemnej adoracji ;)

Razem z Ewą zastanawiamy się nad maratonem, o który pisałem przy ,,42 Day's"- dziewczę też biega, wyrzucając to i owo z racji posuch różnorakich ;> niech tylko wytną jej migdały, niech wróci do formy- dam Jej w kość na treningu nad Wisełką ;) HA!

Nie kłamałem, że uwielbiam to miejsce :)

łącznie z tymi ludźmi, bo atmosfera jest kapitalna- mimo, że ostatnio pracownie nawiedza garstka.

Obowiązkowa korekta naszego ulubionego, uczelnianego hipstera- Witka- z mojego rocznika, który dziobie w linoleum- btw- bardzo ciekawa pracownia, nad którą się zastanawiam- chociaż nie miałbym serca mniej czasu spędzać w kwasie i blachach- mimo, że przez to tracę więcej włosów z łysiejącej głowy.

wiecie czym odróżnić hipstera od bezdomnego?

Jeśli nie- to polecam ten filmik ;PPPPPP

szybki, ukradkowy widok na pracownie...

...i czas dalej się bawić pod brakiem nadzoru profesury ;)

no i muzycznie z racji śpiewów pod nosem w filmiku powyżej ;)

a piosenka sama w sobie, bardzo piękna :)

Cold or Warm?

2012-01-15T01:35:00.001+01:00

Powroty do ,,domu" dostarczają zawsze dużo emocji- począwszy od pierwszego oddechu powietrza, gdy późną nocą nogę wynurzę z pociągu na stacji, poprzez długą wędrówkę w stronę starej, secesyjnej kamienicy, która obecnie chłodem i pustką mnie wita, po hasy i pląsy po moich zakamarkach przemyskiego pogórza oraz niezapomnianych spotkań z tymi, którzy są miodem na moje serce- nie ja tym razem- lecz oni.

Mimo, że to taki krótki powrót, jednak bardzo obfity- jak i w has, jak i o spotkania, które dały upust ostatnim, drzemiącym emocjom, które ciągle są związane z krakowskim amokiem funkcjonowania, który niekoniecznie wygląda tak jak miał wyglądać- co niekoniecznie potrafię jeszcze znieść zagryzając mocno zęby, a za nimi cięty język...

W duchu myślę sobie- spokojnie i cierpliwie, z drugiej- dlaczego znowu? Po co?
Mimo, że ciśnienie zeszło, pytanie co dalej?

Już dawno, nie miałem takiej potrzeby zawszyć się w swojej samotnej dziupli i w ogóle z niej nie wychodzić... Wziąć długą, gorącą kąpiel przy świecach, podreptać przez hangarową kuchnię robiąc kubek gorącej czekolady, usiąść na pracownianej kanapie, okryć się kocem, wsłuchując się w dźwięki odbijającej się pustki. Czasem potrzeba samotności smakuje jak najdoskonalszy wyrób z mlecznej czekolady, a innym razem ma smak tej najtańszej produkcji gorzkiej na przecenie z biedronki z kończącą się datą ważności.

Potrzebowałem tego oddechu, mimo, że trwał tak krótko...

Poukładać wszelkie stany wewnętrzne w konfrontacji K.I.M. vs K.I.M., zebrać siły do kolejnego zagryzania zęba- choć przypomina to w sercu ból wychodzącej ósemki- przechodziłem to dwa razy- jednak dobrze mieć za przyjaciółkę dentystkę ;)

Co przyniesie kolejny miesiąc?

Bóg jeden wie.

Wyjeżdżając piątkiem z Krakowa opuściłem wiosnę- tutaj sobotą przywitała mnie zima- przed południem śnieżyca, która uniemożliwiła mi zdjęcia projektowe ludzisk na ulicy na zaliczenie z fotografii, który był pretekstem powrotu na stare śmieci...

Natomiast popołudniowe słońce wynagrodziło mi to hasem poprzedzającym bieg, napajając odrobiną mroźnego słońca na policzku :)

no i białe niedźwiadki dla Anety :)

oj sprawie sobie takie dziabongi, jak zagrzeje kiedyś miejsca w jednej mieścinie :)

mimo chłodu i śnieżnych zawiei, staram się zwalczyć przeciwności wewnętrznym wrzątkiem- które potrafią czasem sparzyć, powracając do wakacyjnych wspomnień

Oryginał tej pląsaniny pojawił się tu, a ostatnia noc w pracowience zapowiada się długa & pracowita...

Tutaj zawsze ogarnia mnie stan nieważkości, porywając w nieokiełznane myśli końca nie mające...

... i zawsze włącza mi się rozlazły felieton ;>

K.I.M. (on) 42 day's

2012-01-14T14:35:00.000+01:00

Dzisiejszy post jak najbardziej narcystyczny ;>
(na zdjęciu w końcu widać, jaką fakturę- a raczej z jakiej blizny- zrobione są moje skrzydła)

Jak powiadałem jakiś czas temu, wziąłem się za ostre zmienianie rzeczywistości- czytaj swojej wizualności, a dokładnie sylwetki... Nigdy nie ukrywałem faktu i nadal nie ukrywam, że jestem bardzo zakompleksiony w tej materii (przez pewien fakt wzrosło to jeszcze bardziej), nie przyjmując do świadomości jakichkolwiek komplementów, które zamiast mnie budować, niestety ciągnął mnie w myślach do zamykania się w sobie, wzbudzając często wewnętrzną agresję. Stawiam się przez to, często na niższym poziomie w konfrontacjach międzyludzkich, a tym bardziej z osobami, które (według mojego uznania) są atrakcyjne w swej wizualności i wnętrzu jednocześnie.

Nie uważam tego jako problem, wręcz odwrotnie- nie zwracam większej uwagi na to jak wyglądam, w co się odziewam, no i łazienkowa toaleta trwa dosyć prędko, zamykając się na myciu zębów i ogoleniu wąsa (brodę oczywiście zapuszczając jak stary cap) i tym bardziej nie chce, by oceniano mnie w ten sposób, nawet jak wychodzi to z dobrego serca, czy czystej sympatii.

Często gdzieś pobocznie, ukazuje swoją cielesność, co ma działać dwojako- z jednej strony jako forma przeskoczenia tego toku myślenia (autoterapia), przełamując wewnętrzne bariery patrzenia na siebie, z drugiej, jest związane (dość paradoksalnie wręcz) z ciągotami jak najbardziej naturystycznymi, wynikającymi z uwarunkowań dzieciństwa, dorastania i sposobu dotychczasowego życia.

Po ponad 1,5 miesięcznej pracy, efekty są dość mizerne, jednak widać mały zalążek zmian, co determinuje do ciągłych ćwiczeń, stając się codziennym trybem funkcjonowania. Od ponad pół roku biegam prawie codziennie (po 10km), a odkąd wprowadziłem dodatki, raz w tygodniu staram się zrobić 20km (niedziela)- związane jest to też z faktem, że w tym roku chciałbym wystartować w krakowskim maratonie (42km)- ale jeszcze ciągle się zastanawiam.

jak powiadałem wcześniej moja sylweta stała się szczupła, nawet bardzo smukła, skupiając się na sile w nogach i... tyłku (tego prezentować w eterze nie będę ha ha ale proszę wierzyć na słowo, że mógłbym udami fistaszki tfuuu orzechy łupać ), a góra, brzuch w masie mięśniowej leżała... Przy pracy w warsztacie graficznym siła w rękach jest bardzo ważna, tym bardziej jak się kręci kilka razy wielką prasą do odbitek rycin.

Zatem postanowiłem, że zacznę robić 6 Weidera, by coś ruszyć w tej materii, bo na siłownię po prostu mnie nie stać, więc pozostało mi ćwiczenie we własnym zakresie.

Za namową Pana Wu (nazywanego przeze mnie mistrzem Jedi) zrezygnowałem z tych ćwiczeń na rzecz tych przez Niego zaproponowanych, robiąc jednocześnie codziennie serię 3 x po 30 pompek, ćwiczeń na drążku, przysiadów, skrętoskłonów i takich tam dzikich węży- które oczywiście poprzedzał 10km bieg.

Zależnie od wolnego czasu w danym dniu (rano, popołudnie, bądź późny wieczór) codziennie ćwiczę- i mam nadzieje, że kiedyś przyjdzie taki czas, że normalnie popatrzę na siebie w lusterku.

Zdjęcie z przed 1,5 miesiąca oraz aktualne.

Jakie zmiany widzę po tych kilku tygodniach?

Barki, ramiona, klatka piersiowa i biodra- nabrały zupełnie innego kształtu...

Czyli góra- która jest wynikiem pompek i drążka.

Po wypadku, gdy oprócz pękniętego kręgosłupa, miałem złamany obojczyk i bark- co niestety jest widoczne, bo kości są bardzo wysunięte do przodu- moja sylwetka była dość nieforemna...

Teraz nabierając małej masy mięśniowej zostało to zniwelowane.

Niestety przez brak tkanki tłuszczowej (odkąd biegam 52kg, wcześniej wahała się między 48-50) nie ma nad czym lepiej pracować- a nawet jak zacząłem jeść śniadania (wcześniej funkcjonowałem trybem greckim ha ha czyli kawa i papieros aż do południa) oraz więcej jako tako białka (mięsiwa nie jadam) nie przytyłem ani kilograma, ponieważ mam bardzo szybką, nawet rzekłbym błyskawiczną przemianę materii, jednak zalążek się jakiś pojawił, co mnie wewnętrznie cieszy.

Wady?

Żyły...

Po takim codziennym katowaniem małego ,,ciauka", organizm troszkę zaczął szaleć... Wyskoczyły mi żyły na podbrzuszu oraz ramionach, do których w sumie już się przyzwyczaiłem.

Innym minusem jest, że brzuch wygląda jakby był ,,nabrzmiały" mimo, że taki twardy, że mógłby robić za deskę do krojenia... W sumie na brzuchu zależy mi najmniej, więc nie jest tak źle...

a to dopiero kropla w morzu i początek pracy nad sobą ;)

Oczywiście polecam wszystkim dbanie o swoją sylwetkę, bo jak to się powiada ,,ruch to zdrowie" i samopoczucie jest inne :) kiedy człowiek się skatuje do takiego momentu, że spływa po nim pot jak po kaczce, czując każdy mięsień swojego ciała, z uśmiechem- mimo bólu i łez jechać dalej z tym koksem, należy chyba do najfajniejszych doznań, porównywalnych do stosunku (chyba, że ja jest taki upośledzony ha ha), tym bardziej jak się przeżywa różnorakie posuchy ;>

Mam nadzieje, że dzięki temu będę mógł w końcu na tych wakacjach zawitać na naturystycznej plaży, bez jakichkolwiek psychicznych barier, nie chowając się tylko pokątnie, a raczej poleśnie i polankowo, gdzie człowiek był bardziej ,,bezpieczny" w swych plasach ;)

pamiętacie kitę?

trafiła dziś pod kosiarkę u kumpli w zakładzie, zostawiając ino szczurka, zakończonego bArtowym gadżetem ;)

Zapuszczanie włosów, było związane z ,,Tangiem"- projektem fotograficznym, który miał być zakończony obrazem- gdzie mój ,,taneczny" partner miał mnie w jednym kadrze szarpnąć za włosy... Z racji, że kooperacja się rozpadła- zatem i projekt szlag trafił ha ha

Pomysł i tak zrealizuje, ino chętnych Panów muszę odszukać, bo na chwilę obecną nie mam ochoty by ktokolwiek mnie... ,,szarpał" :D

skoro mowa o pracy, determinacji i marzeniach nie może obyć się bez pozytywnej dedykacji :)

P.S. Doro błagam Cię, nie rób pastiszu tego posta ;>
mrugam do ciebie ;P

Kozyra & Jej exhibition(izm)...

2012-01-12T22:37:00.003+01:00

Z racji, że będąc studentem Krakowskiej Sztuk Pięknych Akademii, obowiązkiem wręcz (choć nie ma musu) jest często się odchamiać- czytaj dreptać na wystawy i inne wydarzenia kulturalne, które dzieją się w okół. Z Kurakiem (ups nie mogę już tak na nią powiadać, bo strzela fochami o posadzkę) korzystamy z tego faktu (a Ona jest moim motorkiem napędowym by cokolwiek robić w eterze wystawowo- wykładowym) dreptając i zwiedzając, mając za sobą już kilka wystaw, o których zapewne jeszcze opowiem, ponieważ tym wpisem zacznę co jakiś czas wrzucać w eter swoje przemyślenia wobec odwiedzanych miejsc kultury w sposób bardzo subiektywny ;]

Na pierwszy rzut idzie Pani Katarzyna Kozyra

(o twórczości tej Pani nie ma co dużo opowiadać, bo jest to oczywiste czym się zajmuje, jakich problemów dotyka i czym debiutowała, przypisując jej miano sztuki krytycznej i kontrowersyjnej).

Sam osobiście jestem jak najbardziej pozytywnie nastawiony do wszelorakich działań, które podejmują tematy dosyć trudne, niekomfortowe i czasem cieżko do przetrawiania.

Starość, ciało, seksualność, upośledzenia fizyczne i psychiczne, zachowania określonych grup społecznych, przełamywanie tematów tabu. Może sam, nie chwytam się takiego narzędzia, ponieważ bardziej zależy mi na dotykaniu trudności w sposób subtelny, emocjonalny i dyskretny opowiadając bardziej o uczuciach.

Jej ,,Wystawa" w Krakowskim Muzeum Narodowym, która trwa jeszcze 3 dni (do 15 stycznia), w zeszłym tygodniu została pięknie rozreklamowana przez strajkującą grupkę osób, przeciwnych ,,tego typu" twórczości w tym właśnie miejscu i mieście (choć totalnie nie mieli pojęcia co jest wewnątrz, ponieważ nie chcieli zobaczyć wystawy, myląc jednocześnie Kozyrę z inną artystką, Dorotą Nieznalską- czyli kompromitacja, pogoniła kompromitację).

Żałuje, że nie zrobili tego wczesniej, bo po tym wydarzeniu frekwencja odwiedzin potężnie wzrosła- jest to dobra nauka na przyszłość dla każdego artysty- zrobić prędko protest (nawet poprosić znajomych, wezwać media) a bilety będą rozchodzić się jak świeże bułeczki, tłumnie witając ciekawskich, którzy nie maja zielonego pojęcia kto kim jest- ważne że o nim mówią... łoł

Wystawa nie była niczym nowym w twórczości Kozyry- jeśli ktoś widział Jej filmy i fotografie, nie doznał niczego co by go zaskoczyło, lubując się po prostu w tym działaniu.

Sam z przyjemnością obejrzałem od początku do końca ,,Łaźnie Męską", która była w osobnym, bardzo małym pomieszczeniu, dając uczucie kameralności i własnego ,,podglądactwa" panów, którzy niczym koguciki krzątali się miedzy sobą, rzucając ukradkowe spojrzenia ukazując swoje macho-menowskie ciągoty, nie rozpoznając w tym wszystkim kobiety z doklejonym prąciem ;)

(warto bliżej poznać ten projekt)

Film ,,Non So Piu" obejrzałem (po raz pierwszy) chyba jako jedyny od początku do końca (w tłumie zwiedzających)- wiąże się z tym zabawna sytuacja ;)

ale to chyba przemilczę- powiem tylko, że zostałem przywołany do tego filmu przez całe pomieszczenie galeryjne z drugiego końca ha ha ha

zaznaczę jeszcze fakt, że osoby mnie mijające miały niesamowity niesmak na ustach, a ja siedziałem rozhasany przed ekranem ;>

Turlający się ,,Chłopcy" przyprawili i o moje turlanie

(w śmiechu rzecz jasna- ponieważ lubię ten projekt, więc miło było go zobaczyć)

Ale nie jest to główny powód pisania tego posta.

Przechodzę do meritum sprawy...

Musze niestety stwierdzić fakt, że dział się tam zupełny przepych- wszystkiego było zupełnie za dużo. Zastanawiam się kto trzymał piecze nad całym sposobem ekspozycji i wystawiennictwa?

Z jednej strony sali była ,,Łaźnia Damska" na dwustronnym ekranie atakując nas na dzień dobry na wejściu (co dla mnie jest kompletnym nieporozumieniem- nie było czuć tego prywatnego przekazu projektu), ,,Łaźnia Męska" była zupełnie na końcu sali, w osobnym pomieszczeniu (tutaj jest to oczywiscie na wielki plus)- a przecież są to dwie równoległe i równorzędne prace, które są ze sobą połączone niesamowitym porównaniem, dwóch różnych zachowań- kobiet & mężczyzn...

W centrum było wyświetlane ,,Święto Wiosny" na kilku, ogromnych i obustronnych ekranach- zajmowały zbyt dużo miejsca to raz, dwa- zagłuszało strasznie filmy, które były puszczane w sali kinowej obok np. ,,Cheerleaderka".

Stroje, maski i przebrania, których artystka używała do filmów, były w gablotach w rozświetlonej sali, jedna obok drugiej- w zupełnie innym miejscu niż film- człowiek nie widząc danego filmu nie ma zielonego pojęcia co to jest i po co- dopiero później, oglądając projekcję może sobie pomyśleć- ,,a haaaaa to chyba tam leżało za szkłem...". Według mnie czytelniej by było postawić strój obok ekranu, bądź małym telewizorku (bo takie się pojawiają).

Zabrakło mi opisów do filmów (co, jak, gdzie, po co- ponieważ dostępny był tylko mały folder z wymienionymi kilkoma filmami, które prezentuje na zdjęciach w poście) oraz czas ich trwania, które powinny pojawić się obok telewizorków ze słuchawkami- niektóre filmy trwały bardzo długo. Jak wspomniałem do każdego telewizorka były przypisane jedne słuchawki (!!!)- więc jeśli chcesz usłyszeć co się dzieje w filmie musisz czekać, aż ktoś skończy oglądać- ale ile można?
By obejrzeć wszystkie filmy, trzeba by było całego dnia... oraz pustej sali...

No i przede wszystkim ,,Olimpia"...

Według mnie najlepszy projekt Kozyry, który najbardziej Ją obnażył- w przenośni i dosłowności...

Niestety fotografie zostały ,,przygniecione" przez te gabloty z gadżetami oraz... publikacjami i gazetami, gdzie pojawiła się autorka- polskie i zagraniczne, które poprzedzały te wydruki.

Nie było odejścia i zupełnie się zgubiły w tej różnorodności gadżetów...

Ubolewam nad tym niezmiernie...

Szukałem ,,klucza" do tej wystawy... Nie znalazłem...
Zastanawiałem się nad tytułem wystawy, a raczej jego... brakiem.
Może to jest rozwiązanie dla tego misz-maszu i wrzucenia wszystkiego do jednego kotła???
Wystawa? No to wystawa- ,,bah" i jest typowa ze wszystkim!
Po artystce nie można się niczego spodziewać...
Zrozumieć Sztukę...
Celowo na okładce tej książki położyłem folder z wystawy na początku posta ;)

Wpadek z ekspozycją można by było wymieniać jeszcze kilka, nawet i kilkanaście, ale z racji, ze lubię twórczość Katarzyny Kozyry, nie chce już Jej tego robić...

Tak czy siak, Kozyra jest nietuzinkowa artystką, którą szanuję, więc jeśli ktoś jeszcze nie był, może jeszcze dostąpić zaszczytu obejrzenia prac na finisażu ;)

bez zaliczania tych wpadek- warto ;>